netlik ayarı

7. sezon 13. bölüm

2011-06-23T20:52:00.003+03:00

çocuk-aldattın onu, değil mi?

house:-aldatmadım..

ççocuk-klozet kapağını unutmanın, çöpü atmamanın ötesinde başka bir şeyler olduğu kesin.

house-hayır, aslında mesele tam da oydu.

cuddy ve house arasında:

-biraz yalnız kalmaya ihtiyacım var.

-klozet kapağını unuttum diye mi!

-çöpü de atmadın.

...

-hep canın ne isterse onu yapıyorsun.

-özür dilerim ama. uyku sersemiydim, kafam dağınıktı.

-her zaman haklısın, 'haklı olduğunu sanıyorsun'demedim. gerçekten haklısın. önemli olan da bu.

-çok saçma. yanılmamı mı istiyorsun yani?

-isteklerinden, düşüncelerinden daha çok bana değer vermeni istiyorum. senin bana ihtiyacın var house. hatta beni seviyor bile olabilirsin. ama umurunda değilim. bana değer verecek birini hak ediyorum.

bavul, tatil vs..

2011-06-19T17:58:00.004+03:00

bavulla oradan oraya gitmek.. orda alışmak ama yine oraya dönmek, sürekli giden olduğunu hissetmek.. sanki gideceğin yere bir türlü varamıyormuşsun gibi olmak nasıl da yorucu..

tatil,

'gittiğin yere ait değilsin, geri döneceksin, boşuna rahatlama, ya da gelip geçicisin,

döndüğün yere de ait değilsin, yine döneceksin.. dön, döneceksin, döndün ama yine döneceksin..'karmaşası yaratıyor.

bumerang bile geldiği yere dönerken ben hep farklı yere dönüyorum ve alışıyorum, sonra yine alışmak zorunda bırakılıyorum yaa.

bavul olayını sevmiyorum, ayrıca çok trajik geliyor. özellikle terminal ve bavul ikilisi bir türk filmi gibi sıkıcı ve acı verici.

tatil mi şimdi bu..

bir gün gelecek gittiğim yerden hiiç ayrılmayacağım.bavullarımı da yakacağım.

terminalleri ise.. ne yapacağıma sonra karar vereceğim..

2011-06-10T20:16:00.007+03:00

bu yıl, çocuklarla gittiğim her geziye yağmur eşlik etti. fakat bu gün keyfimizi bozamadı.

yağmur altında, çocuklar ve anneleri iki takım halinde, yakantop maçında karşı karşıya geldiler. bir ara anneler oyun sırasında öyle bir hırslandı ki çocuklar, 'yeniliyoruz' diye ağlamaya başladı. annelerin attığı toplardan da yaralanan çocuklar oldu.çocukları avutmak, anneleri sakinleştirmek zorunda kaldım.

anneler kendi aralarında da bir yakantop maçı yaptı.. çok eğlenceliydi ama hepsi sırılsıklam oldu.

yağmur, iddialı bir şekilde devam edince dönmek zorunda kaldık..

selam..

2011-05-03T10:10:00.007+03:00

saçımı kestim..
biraz kilo aldım..
kuşlar, terasımı pisletip durdu fakat çok salaklar..
nadir de olsa bira ve şarap içtim..
izmir'e gittiğimde teras katta oturmaya karar verdim..
bir oturuşta yarım kilo çilek yedim..
sendikacıların, egolarının egemenliğinde olduklarını farkettim..
ve küçük yerdeki beyinlerin birbirlerine bağımlı olduklarını, bağımsız düşünebilme yetilerinin hiç olmadığını gördüm..
'limon ağacı' nihilizmimi arttırdı..
yaşama biçimi farklı bir arkadaşım oldu..
savaş'ın büyük bir iş olduğunu öğrendim..
öğrencilerim büyüdü..

eğitim sen çorum şubesi 8. olağan kongresi'nde üzerime yürünerek engellenen konuşmam- gerekçe: kural

2011-02-27T00:03:00.004+02:00

Arkadaşlar,
Bütün bir dünyanın küresel kapitalist mekanizmanın denetimine sokulmaya, hayatın tam anlamıyla ticarileştirilmeye çalışıldığı, emekçilerin yüzyıllar içinde kanları pahasına elde ettikleri kazanımların fütursuzca gasp edildiği bir dönemden geçiyoruz.

Türkiye de AKP’nin taşeronluğunda bu küresel harekâtın önemli bir parçası olarak sahnede yerini almıştır.

Şimdi hayati bir noktadayız. Bu nokta hayatın kapitalist aç gözlülüğe karşı savunulmasıdır.

KESK ve konfederasyonumuzun en önemli bileşeni olan sendikamıza bu yüzden çok önemli görevler düşmektedir.

Sendikamızın mücadele tarihi umut vericidir. Bu tarihi uzun uzun anlatmama gerek yok. Sizler de zaten bu tarihin bizzat parçası olarak bu salonda yer alıyorsunuz.

Ama öte yandan Türkiye’de sendikal mücadele alanının ciddi sorunlarla karşı karşıya olduğu açıktır.

Bu sorunlar üzerinde, şimdi her zamankinden daha fazla tartışmalıyız. Kongreler sadece kimin kaç oyla seçildiğinin belirlendiği, platformlar olmaktan çıkmalıdır. Her bir üyenin sendikanın yaşadığı sorunlar üzerine kafa yorduğu, çözüm aradığı, süreci sorguladığı bir platform olarak da kullanılmalıdır ve zaten esas olan da budur.

Ama bu gün de gördüğümüz gibi maalesef böyle bir canlılık yaşayamıyoruz burada.

Arkadaşlar,
Eğitim Sen’de yaşanan sorunları merkezi ve yerel olmak üzere iki düzlem içinde değerlendirebiliriz.

Merkezi anlamda, yasalcı-reformist eğilimlerin sendika yönetiminde süreğen bir iktidar elde etmeleri, bürokratikleşme, kariyerizm, tepeden karar alma ısrarı, faydacı- ilkesiz siyasi ittifaklar, etik olmayan pazarlıklarla kurulan yönetimler, yangından mal kaçırır gibi hazırlanan tüzükler vb etkenlere bağlı olarak bir çöküş sürecinden geçiyoruz.

Örgütümüz şeffaf değil. Örgütün politikalarında etkin olan gruplar büyük ölçüde üyelerine karşı bir ‘takiyye’ içindeler. Buna bağlı olarak bu gruplar ile üyeler arasındaki açı farkı her geçen gün artmakta ve bu durum kendini kadrolarla üyeler arasındaki yabancılaşma olarak göstermekte.

Örgüt içinde gerçek bir demokratik işleyiş artık yaşanamıyor. Her şey tepedeki grup liderleri arasında kotarılıyor, orada kurulan ittifaklara bağlı olarak, aşağıda ilişkiler düzenleniyor. Bu bağlamda sıradan bir üyenin oy’unun pek bir kıymeti kalmıyor. Seçim yapılmadan önce zaten işlerin nasıl sonuçlanacağı büyük ölçüde yukarıdakiler tarafından bağlanıyor çünkü.

Zaten sendika üyesi, eğer gruplardan birinin içinde değilse hiçbir etki gücüne sahip olamıyor.

Kendisi ancak bu kadar demokrat olan bir örgüt ne kadar bir demokrasi mücadelesi verebilir ki zaten.

Yerel anlamda yaşanan sorunlara gelince.

Özellikle Çorum’dan yola çıkarak Eğitim Sen’de yaşanan çözülmenin yerel boyutuna dikkat çekmek istiyorum.

Şubemiz, hepinizin de bildiği üzere, bir avuç insanın sendikal etkinlikleriyle sınırlı bir çerçevede hareket etmeye mahkum bir hale gelmiştir.

Eğitim Sen Çorum Şubesi, karar alma süreçlerine üyelerini katamamakta, işyeri temsilciler toplantıları düzensiz ve yetersiz katılımla yapılmakta, eylemlere yeni insanlar kazanılamamaktadır.

Üye, sendika binasına gitme gereği duymuyor. Toplantılar, eylemler, etkinlikler onu ilgilendirmiyor.

Şubemizde, üyeler ile şube yönetimi arasındaki yabancılaşma dikkat çekici boyutlardadır.

Üyelerin sendikalarına karşı geliştirdikleri kayıtsızlığın nedenlerinden biri, Çorum’a has bir takım arızalardır..

Temel problem; uzun süredir şube yönetiminde bulunan bir zihniyettir.

Şube artık belli bir sendikal duruşu temsil etmeyen bir arkadaş grubunun kontrolü altında. Daha çok günü kurtarmacı, pragmatist, liberal sol eğilimleri olan bir grup.

Bu grup kendileri dışında kimsenin karar alma süreçlerine dahil olmasına izin vermiyor. Sürece katılmaya çalışan üyeleri kendileriyle kurdukları kişisel ilişkiye göre ya içine alıyor veya dışlıyor. Bütün tartışmalar kişisel kaprisler bağlamında yaşanıyor ve tavırlar buna göre alınıyor.

Böyle dar kadrocu bir anlayıştan bütün üyeleri kucaklayan, onları sendikal sürece katan bir sonuç bekleyebilir miyiz?

Zaten gelinen noktada bugün önünüze konulan şube yönetim kurulu aday listeleri de bu yüzden rica minnetle oluşturulabildi büyük ölçüde. O kadar içe kapanıldı ki yönetim kurulu için yedi kişi bir araya getirilemiyor.

Eğitim Sen’in Çorum’da yaşadığı çözülmenin bir diğer nedeni de Şube’nin bir türlü kurumsallaşamamasıdır.

Kimin ne yaptığının belli olmadığı, bütün işlerin plansız, ayaküzeri, alelacele kotarıldığı, üyelerin sorunlarına, hep el yordamıyla çoğu zaman yetersiz kalınarak yaklaşıldığı bir yapısı var Şube’nin.

Eğitim Sen Çorum Şube’si bu haliyle güven vermiyor ve üyelerinin sendika karşısındaki kayıtsızlığının nedenlerinden biri de bu.

Tüm bunlar Eğitim Sen Çorum Şubesi’nin Çorum’daki sendikal mücadelenin yükseltilebilmesi bakımından yeniden şekillenmesinin bir zorunluluk olduğunu gösteriyor.

Arkadaşlar,
Önümüzde zor bir dönem bizi bekliyor. Daha inançlı, daha inatçı bir mücadele için örgütlerimizi yeniden tahkim etmemiz gerekiyor.

Bunun için Çorum’da da yeni bir başlangıç yapabilmeliyiz.

Ne yazık ki sendikal sorunlara dair tavırlar etrafında değil, arkadaşlık ilişkilerimize göre oy kullanmak gibi kötü bir alışkanlığımız var.

Umarım,bu kongre, sendikal politikaların tartışıldığı bir arena ve Çorum’da daha kapsayıcı bir sendika tarzının hayata geçmesi için bir fırsat olabilir.

Hepinizi saygıyla selamlıyorum.

2011-ikinci dönem

2011-02-15T22:34:00.008+02:00

çook hastayım; sıcak çorba, biraz ilgi, biraz inanç ve içine gömülebildiğim bir kitap ne iyi olurdu...
sınıfta idim. öğrencilerim de, ben de ikinci dönem sendromunu yaşıyoruz. uzun bir tatilden sonra yeni çalışma temposuna girecek olmamız bizi sıkıyor..
'tatilde neler yaptınız?' diye sordum ve yaren ' saçımı kestim öğretmenim' dedi. sıra arkadaşı selçuk da hiç beklemeden, 'aaa gotüne kadar geliyordu..'diye eliyle poposunu işaret ederek karşılık verdi.
sınıfım gülerken, ' kullandığın kelimelere dikkat etmelisin!' diye onu uyardım. selçuk ise aynı rahatlıkla, 'iyi de gotü yerine ne diyecem?' dedi.
gerçekten ne diyebilir ya da ne fark eder?

kanka

2011-01-31T22:13:00.004+02:00

o kadar uzun zaman oldu, o kadar uzun zaman oldu ki bir zaman ancak bu kadar uzun bir zaman olabilir..

teneffüs zili çalar çalmaz kendimi dışarı attım.
arkamdan hemen musakan geldi. koluma girmeye çalışırken öğrencilerimi çok şımartmanın verdiği suçluluk psikolojisiyle ve arkamdan gelen öğretmen arkadaşımdan utanarak, 'bak ayıp oluyor artık..' dedim. musakan da' niye kanka utanıyor musun..' diye karşılık verdi.

işte bööleee..

2010-12-12T01:44:00.002+02:00

av mevsimi filminin iki sahnesinde, cem yılmaz'ın yerinde ben vardım ve o rakı kadehlarini nasıl yuvarladığımı anlayamadım..

musakan ve gazel

2010-11-11T21:49:00.004+02:00

öğrencilerim.. onları izlerken, bu hallerini unutacağım diye çok korkuyorum...

dün, sınıfa girer girmez gazel ayağa kalktı ve yaşlı gözlerle musakan'ı şikayet etmeye başladı. daha ne olduğunu anlamadan, musakan da ağlamaya başladı. ardından, 'yaa ııı! yalancı garı, ööyle yapmaaadııım!' dedi.

alman atasözü

2010-07-13T14:47:00.001+03:00

insan, bilmediğini göremez'miş..

bahar

2010-04-19T21:28:00.004+03:00

bu gün antakya'ya gittim. sultan sofrası'nda peynirli künefe yedim. küçük, otantik, lezzetli ve pahallı bir yerdi..

hava çok güzeldi.
şimdi samandağdayım.
mandalina ağaçlarının bembeyaz çiçekleri ve kokuları sarhoş ediyor beni. bahçeleri bölen patika yollardan yürümek, huzurun öteki yüzü olmalı... özellikle annemin düzenlediği, evimizden bile temiz, büyük mandalina bahçemize hayranım. her sabah, çayımı bahçemizim bir köşesinde içiyorum. bazen komşu bahçelerin meyve ağaçlarına dadanıyorum. bazen de çiçekler arasında kıştan kalan küçük ve geç olgunlaşan mandalinaları topluyorum. her ağaçta bulunmuyor tabi. aramak, ağacın tepesinden toplamak zor oluyor. fakat başarınca da büyük zevk duyuyorum..

çiçekler, kokular...

bu bahar diyorum, insanı yoldan çıkarır, diyorum.

beypazarı, pa-za-rı

2010-03-06T22:56:00.006+02:00

zonguldak gibi güzelim bir mekandan, ankara-baypazarı gibi küçük bir yere gelen arkadaşımın, evli ve bir-bucuk yaşında baldan tatlı bir yavrusu bulunmaktadır. ayrıca ankara-merkezde üç kardeşi oturmaktadır...

yeni okul, yeni çevre, yeni bakıcı gibi unsurlara alışmakta güçlük çeken nalan, bir anda, deşarj olmak için olsa gerek, yerinde dans ederek ve popvarii bir melodiyle aşağıdaki dizeleri sayıklamıştır...

ah! beypazarı pa-za-rı
evlerin sa-çak-lı,
kadınların pa-sak-lı,
bulamadım ba-kı-cı,
ah! beypazarı pa-za-rı.

geldik kardeş şehrine,
baktık ki 100 kilometre,
yine yol göründü bize
bu gidişle herşey nafile,
ah! beypazarı pa-za-rı...

onu izlerken çok keyiflendim...

yanımdakiler

2010-02-21T13:10:00.018+02:00

nerden başlasam? haziran 2009-şubat 2010 arasını yok sayma niyetindeyim. buna rağmen bu salak dönemle ilgili bir kaç şey yazmak istiyorum...

arkadaşlarıma hastayım.

'ezdikai', arapça telafuzunu sevdiğim kelime... 'yanımdakiler' anlamına geliyor ve bu günlerde daha bir anlam kazandı.

ilkokul yıllarımda, sönmez adında bir kız vardı. aynı zamanda bizim mahallede otururlardı. aynı sınıftaydık ama ondan çok korkardım. zira bana çektirmediği eziyet kalmamıştı. çok da tembeldi. bunu şimdi şimdi farkediyorum. o zamanlar benim için, peşimi bırakmayan kötü bir melekti. melekti diyorum çünkü onunla arkadaş olmak da istiyordum. sınıfın tembeli olup da bu kadar popüler nasıl olabiliyordu bilemiyorum ama ilkokul dönemimin kötü geçmesini sağlayan iki karakterden biriydi. diğeri öğretmenim menekşe uysaldı. menekşe'den sonra bahsedeceğim..

sönmez; esmer, tıknaz, simsiyah ve çok saçı olan biriydi. dümdüz ve kapkara olan kakülleri kaşlarını da geçerek kapkara gözlerine inerdi. sınıfın tüm kızları etrafında pervane olurdu. onunla arayı bozma cesaretini gösteririsen yalnız kalmayı da göze alman gerekirdi.

şans eseri hasta olduğunda ve okula gelmediğinde o gün bayram ederdim ama maalesef böyle durumlar nadiren olurdu.

çevresindeki kızlar ne isterse (dondurma, incik boncuk, istediği oyunlar vs.) yapardı. zaten başka seçenekleri olmazdı.

bir gün bana, bir nedenle (nedeni hatırlamıyorum ama zaten geçerli bir nedenin olmasına gerek duymazdı) küsmüştü. korkudan diğer kızlar da konuşmayı kesti benimle. yine de umursamıyor gibi gözükmeye çalıştım. bu kendine güveniyor pozlarımdan rahatsız olduğu bir gün yanıma geldi. onu yanımda görünce sevincini göstermeyen ben, çenemi de hafif havaya kaldırarak, 'ne istiyorsun?' gibi sert bir bakış bile gösteremeden soran gözlerle ona döndüm. hiç konuşmuyordum ama "zafer benim" diye düşünüyordum..

'bak!' dedi. 'seninle konuşmamı istiyorsan bana bir yüzük getireceksin!' diye devam etti. şok olmuştum ama hiç belli etmedim. sadece 'tamam' diyebildim.

şimdi ise bazen onunla mahallede karşılaşıyorum. bana çok sıcak davranıyor, konuşmaya çalışıyor fakat artık ben onun bildiği o toy, ürkek kız değildim..

onun ve ilkokul öğretmenim yüzünden önce okumak istemedim. fakat iyi ki zorla orta okula gönderildim.

o dönemden sonra hayatımda hiç unutamayacağım arkadaşlarım oldu. özellikle beni olduğum gibi kabul eden ve seven, karşılık beklemeksizin iyi niyetini gösteren çok sevgili dostlarıma şükranlarımı gösterebilme fırsatını bulabilecek miyim?

neden bu kadar destek olurlar, yanında olurlar, bıkmazlar ki özellikle bu dönemde ben de kendimden bıkıyorum, onlar neden bu kadar sağlamlar?

bazen aileme bile gösteremediğim şımarıklıkları onlara gösterebiliyorum. onlar da bu pervasızlıkları göğüsleyince de şaşırıp kalıyorum..

onlar sayesinde hayatta kalmak istiyorum. çünkü dostlarımla yaşayacağım güzel, güvenli ve komik günler beni bekliyor. her zaman, ne olursa olsun, ben de dostlarımın yanında olacağım..

şimdi de yanımdalar. onların sayesinde mutlu olduğumu iyi biliyorum. çok şanslı olduğumu da...

düğün

2009-07-30T13:51:00.005+03:00

erhan bey'in katkılarıyla...

...yok ki senin bir yedeğiin...

2009-06-23T17:01:00.005+03:00

...ken-dimi bunun için mi yoracam ben...
hafta sonu nalan'ın, oğlunun ilgisini çekmek için, mırıldandığı nil karaibrahimgil'in 'seviyorum-sevmiyorum' şarkısına hasta oldum. sürekli onu mırıldanıyorum;
...kal-bimi bunun için mi kıracaam ben..

bence çok neşeli ve umut dolu...

ağlamak

2009-06-09T15:04:00.007+03:00

'na'ber?' sorusuna en çok şu cevabı vermekten hoşlanıyorum: ' ayy, bugün çok yoğunum...'

okulun son günlerini yoğun geçirmekten dolayı mutluyum. kafamdaki takıntıları düşünecek zamanım olmuyor.

erhaNBey sayesinde sınıfça çok güzel, tek sayılık bir dergi çıkardık. burdan erhanbey'e sonsuz teşekkürlerimizi sunuyor, önünde eğiliyoruz...

gene de içimde garip bi hüzün var. bir çeşit mazoşizm herhalde. bunu nerden kaptığımı düşünüyorum da hep annem geliyor aklıma.

ilkokul zamanlarımdı. annemi ne zaman yalnız görsem, onu kendi kendine, uzun arap havalarını mırıdanırken ve hafif ağlarken bulurdum. bazen gizlice dinlerdim. o kadar içten söylerdi ki ben de kendi kendime ağlar, ne için ağladığımı da bilmezdim. başkalarıyla tartıştığında, siniri geçince gene o içten ve yakıcı ağlamaları başlardı. bazen ona eşlik de ederdim.

evden biri ayrılacak olsa, yapaylıktan uzak, öyle masum bir acı yaşardı ki etraftaki yabancı kişiler bile annemin o sessiz ve içten ağlamasına dayanamaz, ağlarlardı.

evden, okul için ayrılma zamanım geldiğinde, annem etkili ağlama bakımından doruğa ulaştı. sonuçta ben de 15 saatlik yolu ağlayarak geçirirdim. burdur'a varana kadar 2 kilogram verirdim. hep onun yüzü aklıma gelir, bi daha göremeyeceğimi zannederdim. bu arada, bence annem çok güzel bir kadın olduğu için ağlamak ona çok yakışırdı.

ergenlik dönemimde, onu dinlemeye başladım: hayatında hep haksızlığa uğradığını, kendi ailesinin ona yeterince değer vermediğini, kocasının (babamın) zannettiği ve istediği kişi olmadığını, sürekli hayal kırıkları yaşadığını, çok emek vermesine rağmen çocuklarının istediği yerde olmadıklarını, 13 yaşından beri çok çalıştığını fakat karşılığını alamadığını, anlatırdı ağlayarak.

bana göre de bunların hepsi çok doğruydu. bir de öyle güzel bir dil ile kendini tasvir edişi vardı ki içimi delerdi. bazen bu kadar acıya nasıl dayandığını ve nasıl hasta olmadığını düşünürdüm.

30'umdan sonra evimizin diğer üyelerinin, benim kadar olmasa da, aynı etkide kaldıklarını, hatta abilerimin, arabistan'da çalışırlarken, annemin onlar için doldurduğu kasetleri pek dinleyemediklerini, dinlediklerinde morallerinin çok bozulduğunu öğrendim: neredeyse almanların 'lili marleyn' şarkısının yarattığı etki gibi...

her yaptığım işte, her okuduğum romanda, her aldığım eşyada annemin yüz halini görür, ona yaptığım işin hesabını, sırf üzülmemesi için, verirdim. hala da öyleyim...

şimdi ise kendini tasvir ederken ağladıklarını hissettiğim öykülerden, romanlardan ya da filmlerden kaçıyorum. annemin de ağlamasına dayanamıyor, ona çok kızıyorum.

tüm acıların, haksızllığın, yalnızlığın sadece kendisi için yaratıldığınına ınanmak, dünyadaki kahramanın kendisi olduğunu düşünmekten başka bir şey değil, sanırım...

şimdi ise annemin mirasını ben aldım gibi. fakat benim gibi, her ne şekilde olursa olsun, kendine ağlayanlara dayanamıyorum... kendime ağlarken, başkasına da ağlamak kaldırılamayacak kadar ağır oluyor.

lütfen ağlamayın, ağlamak yerine küfredin!

ah izmir!

2009-05-30T16:09:00.005+03:00

izmir'den nefret etmeye başladım. ne ulaşılmaz şeymiş...
son 10 yılın her mayıs döneminde, izmir'e tayin istiyorum; olmuyor bir türlü.

çok üzgün ve umutsuzum... bu tayin olayını çıkaranın...

selvi boylu

2009-05-25T14:37:00.010+03:00

öğleden sonra bankadaki işimi halletmek üzere yollara düştüm, hava güneşliydi, güneşe boğulmuş bahabey caddesi'nde yürümeye koyuldum. mutlu ve huzurluydum. zıplaya zıplaya mesafe alırken, ( kendimi iyi hissettiğimde zıplayarak yürüyormuşum gibi gelir bana) normal boyun altında sayılabilecek yaşlı bir teyze ile aynı boylarda, gelini olduğunu sandığım bir kadın, kaldırımı süsleyen koca, çiçekli bir ağacın bir dalını yakalamaya çalışıyorlardı.

gelin olan, dalı sıçrayarak yakalamaya çalışıyor ama dal, tam yakayacakken son anda elinden kurtuluyordu.

onlara doğru yaklaşıyordum ve onlara yaklaştıkça boyum sanki her adımda uzuyordu.

bir an göz göze geldik.

yaşlı teyzenin gözlerinde up uzun boyumu gördüm. bir süper kahraman edasıyla, robert redford gibi hafifçe gülümseyerek yönümü onlara doğru çevirdim. boyum ben onlara yakşaltıkça uzamaya devam ediyordu.

kısa bir an için bile olsa, uzun boylu hissetmek çok güzeldi. selvi boyumun işe yarayacak olması da ayrı bir kıvançtı.

'ah kızım, torunum şu çiçek dallarından birini istiyor da ağlayıp duruyor...' dedi teyze.

ben hiç bir şey demeden, gözlerimden pırıltılar saçarak, elimi hafifçe dala uzattım, çaktırmadan ayak parmaklarımın üzerinde yükseldim, dalı yakalayınca da uygun yerinden kırıp, teyzeye uzattım.

'çok sağol yavrum' dedi. 'önemli değil.' diyerek yoluma devam ettim.

bu arada çocuk, vızıltılarını sona erdirmiş, merakla olan biteni seyrediyordu.

haa! bankaya neden gittiğimi söylemeyi unuıttum;) yeni bir arabam oldu. adı korsi. onun parasını havale etmeye gidiyordum.

aşk...

2009-04-28T14:28:00.004+03:00

Balzac:"Aşk yaşaminda kadın, ancak hünerli bir çalgıcının elinde dile gelen bir lir gibidir. Kadınlar bizleri sevdikleri zaman her suçumuzu bağışlarlar"

Feuerbach:"Varlık sezginin, duyunun ve aşkın bir sırrıdır. Bu kişi, bu şey yani bireysel, yalnız duyumda, yalnız aşkta, mutlak bir değere sahiptir. Sonlu ve sonsuz orada bulunur. Aşkın sonsuz derinliği ve aşkin gerçeği, bununla yalnız bununla kaimdir" "... En derin ve en yüce gerçekler duyumlarda saklıdır. Böylece genel olarak başımız dışında bulunan bir nesne varoluşun gerçek ve ontolojik belgesi aşktır, varoluşun aşktan ve duyumdan başka belgesi yoktur."

Albert Hubbart:"Aşk yaşamdır deriz, ancak umutsuz inançsız aşk ölümden beterdir."

François La Rocheffoucauld:"Tüm duygularımız ve tutkularımız rastlantı ve çıkarın eseridir ve bizim erdem, aşk, karşılııık beklemezlik dediğimiz şeyler de hoşgörülerden başka bir şey değildir. Adalet aşkı nedir? Adaletsizlik ısdırabından korkmaktır. Aşk sahip olduklarımızın bizden alnması korkusudur. Ask duyuların bir hummasıdır."

netlik ayarı: ''aşk, toplumsal sorunlardan kaynaklanan kişilik problerimizin sonucu olarak ortaya çıkan hayallerimiz veya egolarımızdır.''

küçüklerin aşkı!

2009-04-10T13:31:00.008+03:00

bugün rehber öğretmen, bir öğrencimi şikayet etmek üzere fen ve teknoloji dersinde sınıfa geldi. kulağıma, 'sizin berkan diğer sınıfta, 'sinem' diye birine sürekli aşk mektupları yazıyor ve kızla konuşan herkesle dövüşüyor!' diye fısıldadı.

kime kızacağımı bilemeyen ben, aşk hayatını bir türlü düzene koyamayan berkan'a, 'bıktım senin aşk hayatından!' diye kızgınlıkla bağırınca uğur da, (ki sınıfımızın sakinlerinden biridir kendisi) hemen, 'öğretmenim çok ayıp! böyle söylenir mi?' diye karşılık verdi.

berkan'sa şaşkındı ve ağlamaklıydı.

sonuç olarak, bu kez berkan'la tek kelime konuşmadım ve onu rehber öğretmene havale ettim ama kendisine gözlerimle her şeyi anlattım diyebilirim.

ööfff

2009-03-28T17:14:00.006+02:00

iş bankası kredi kartı reklamını seyredince canım öyle bir sıkıldı ki...

reklam, genel psikolojiyi bu kadar başarılı nasıl yakalayabiliyor, şaşırıp kalıyorum:
kanepemde sızıp kalmalar, uzun süredir kitabımın aynı sayfasında kalmam veya öğrencilerim gibi elime alınca uykumun hemencecik gelmesi, okula aynı yoldan gitmem, her zaman ilk tenefüste çay için aşağı inmem, eve dönüş, yemek yedikten sonra uzun süren bi boşluk hissiyle başbaşa kalışım, bu histen kurtulmak için salakça arayışlarda bulunuşum gibi...
a ve b noktaları arasında sıkıştığımı yüzüme vuran reklamdaki gibi başka bir yere uçma olanağım olsa herhalde yerimde hiç durmam.

yapabileceğim tek şey, fotoğraf makinemi alıp, baharın ilk çiçeklerini çekmek olabilir.

geçen hafta müfettişler geldi. her zamanki muhabbeti yapmıycam ama salak birinin egolarını tatmin etmek için kullandığı aptalca teftiş yöntemlerinden nefret ediyorum. (bundan, teftişimin kötü geçtiği gibi bir anlam çıkarılmasın fakat...)

sınıfta;
hayvanları sınıfllandırma yöntemlerini konuşurken berkan durup dururken, "öğretmenim, şu evrim olayına katılıyorum ben." dedi. "nerden çıktı şimdi bu?" diye sorunca da beni hiç umursamayarak; "öğretmenim, anne karnındaki bebek nasıl böyle değişebilir? o bu kadar değiştiğine göre, evrim de gerçektir!" dedi.

hamdi yüzbaşı gibi bakan öğrencim arif, her zaman söz almadan konuştuğu için, yüksek ve sert bir sesle onu uyardığımda; " hiç bağırmayın, kapsama alanı dışındayım." dedi.

indirim günleri

2009-03-23T21:55:00.004+02:00

geçen pazartesi bir kaç arkadaş, ötv indirimine bağlı olarak otomobil fiyatlarının düşeceğini ve bu fırsatın kaçırılmaması gerektiğini konuşuyorduk.

indirim günlerinin ilk haftasıydı bu hafta. fakat acele edilmemesi gerektiği söyleniyordu.

o vakit, yine bir karar vermem gerektiğini düşündüm ve yavaş yavaş gerildiğimi farkettim. fakat ne pahasına olursa olsun hafta sonu bir arabada karar kılmalıydım: ''vereceğim karar çok mantıklı olmalı ve sonu pişmanlıkla bitmemeli, 'keşke' durumunu bana yaşatmamalı, ekonomik olmalı, güvenli olmalı , siyah veya gri olmalı, vs..''

üniversite yıllarımdan mete diye bir arkadaşım, benim bu aşırı kararsızlığımı çok eleştirirdi. en ufak bir şey alırken bile kırk saat düşünürdüm, düşünürken de arkadaşlarımı gererdim. zira pişman olmaktan çok korkan bir kişiliğe sahiptim.

ne var ki uzun, meşakatli ve artılı-eksili düşünmelerle verdiğim tüm kararlarımdan pişmanlık duydum. sanki enine boyuna düşünmek hata yapma olasılığımı arttırıyor gibiydi...

her neyse, hafta sonu bir kaç yakın arkadaşla galerileri gezmeye karar verdik. ben kesin alacaktım. o kararlılıkla bütün galerileri dolaştık lakin görtdük ki piyasada araba kalmamış.

'leblebi gibi satıldı, hiç araba yok!' diyen galeride çalışan arkadaşa, 'ya vazgeçen olmaz mııı?' diye yalvardım. o da ' hocam bi tane muğlakta olan var, yarın ararim siziii.' dedi.

ben kararlıydım ilk kez, çünkü yeni arabalar zamlı olacakmış falan filan...
sonuçta vazgeçen olmadı ve alamadım...

ama konuşmaya devam ediyorum: ' acaba şunu mu alsam, ne kadar zam gelecek, niye zam yapıyorlar, haksızlık bu, o zaman, o zaman indirimin ne anlamı kaldı..'

ne istediğini bilmek nasıl bir şeydir ve karar nasıl verilir?

bilmediğim bir şeyi, öğrencilerime öğretmeye çalışıyorum bi de... hay allah!

benjamın button

2009-03-09T22:02:00.004+02:00

film üç saat sürdü ama zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. buna rağmen kendimi filme kaptırdığımı söyleyemem.

bende depresif bir durum vardı ve film de ruh halime paralel gitti. bundan dolayı da filmle ilgili olarak sadece bir kaç şey kaldı; bir savaş sahnesi, brad pitt'in her yaştaki halinin mükemmel yansıması, filmde kötü kahramanın olmaması, joe black'te işlenen cümle,"seni neyin beklediğini bilemezsin" gibi şeyler ...

oğuzhan

2009-02-17T16:42:00.006+02:00

çok sevdiğim, çok zeki bulduğum öğrencim oğuzhan, başka bir okula nakil gitti. taşınmışlar ve yeni evleri bizim okula çok uzak düşmüş.
ayrılmak zorunda kaldığını söyleyince canım çok sıkıldı.
ona, 'hayır, gidemezsin!' dedim. o da, 'gitmem gerekiyor!' dedi.
sınıfça güldük.
oğuzhan kapıdan çıkarken, 'yeni öğretmenine küfretme, olur mu?' dedim, 'olur!' diye karşılık verdi...

aradan iki gün geçmeden yeni bir kız öğrenci sınıfıma kayıt oldu.
adı: fadime. şu sıralar birbirimizi süzüyoruz...

gözdem

2009-02-17T16:42:00.003+02:00

sevgililer günü

2009-02-14T16:52:00.002+02:00

evden çıktım. öncül'ün bana aldığı şirin elbisemi giydim. saçlarımı iyice kabarttım ve kulağıma mp3'ümü takarak yolda zıplaya zıplaya yürümeye başladım.
elinde kocaman bir gül demetiyle yürüyen yakışıklı bir genç adam, ters tarafa doğru yürüyordu. bir an göz göze geldik. gözlerimle 'çok iyi yapıyorsun koçum, işte bu, sıradan hayatımızı renklendirmek için oynadığımız bu oyuna katılman çok hoşuma gitti.' dedim ve gülümsedim. o da bana hoşça gülümsedi...

derin bir nefes almalıyım...

okan bayülgen, bu güzel günde insanların tüketim çılgınlığı yaşadığından, erkeklerin bu günü atlatmak için çektiklerinden, bayanların bu günü çok önemsediğinden falan bahsetti.

iyi de ne yapalım yani, yıl boyunca kitap mı okuyalım, fotoğtaf mı çekelim ya da bale mi yapalım? hayat yeterince sıkıcı. paralarımızı depresyondan kurtulmak için yapabileceğimiz en bildik yol olan alışverişe harcasak çok mu banal oluruz?
yola çıktığımızda ellerinde gül, birbirlerine kocaman gözlerle bakan, binlerce çift görsek güzel
olmaz mıydı?
bence bu sevgililer günü tatil ilan edilmeli...
hayatı tüketiyoruz, tüketirken de eğlensek ne olur yani...

barselona barselona

2009-02-13T21:49:00.003+02:00

dün bir kaç arkadaş, 'barselona barselona' filmine gittik. filmdeki ilişkiler çorum gibi bir yerde çok komik ve inanılmaz geliyor...
fakat filmi sevdim ve seyrederken çok eğlendim. 'aşk tutkuya dönüşür, kafalar allak bullak olur. çözümü de yoktur. varsa bile saçmalıktır.' diye bir şey anladım ve anladığım bu şeyin işleniş biçiminden, karekterlerdeki canlılıktan da çok etkilendim.

gene de hikaye biraz sığ gelebilir ...

umarım bir ara ispanya'ya gitme fırsatım olur.

dönüş

2009-02-09T23:21:00.008+02:00

karneleri, takdir ve teşekkürleri dağıttım. ödül beklemeyen öğrencim arif, teşekkürü alınca, 'öğretmenim bi öpüyüm!' dedi. ben de ''hmmm...'' diye karşılık verdim.

ilk dört günü zonguldak'ta geçirdim. arkadaşımın sıcak, deniz manzaralı evi ile üç aylık bebeği can, beni rehabilite etmeye yetti.
can'ı düşününce gülümsemeden edemiyorum. öyle bir gülüşü var ki, beni deli ediyor. gözlerini yumuyor ve hiç ses çıkarmadan ağzını kocaman açıyor. marlyn monroe gibi yani. nalan'la onun bir çok durumdaki halinin fotoğrafını çektik. birileri yardım ederse çektiklerimizi kısa film haline getireceğim.

ordan hatay'a geçtim. öncül geldi. öncül'le birlikte üniversiteden arkadaşımız haluklarda kaldık. haluk'un balık yemekleri, deniz kenarında peynirli künefe, küçük bir yayla gezintisi, geceleri hırslı geçen iskambil oyunları, ünv. yıllarındaki anılara dönüş, itiraflar gibi bölümler tatilin çok güzel geçmesini sağladı.

aileme sadece beş gün ayırabildim. bu yüzden şimdi kendimi kötü hissediyorum.

şimdi çorum'dayım. her zamanki gibi çok üzgünüm. gerçi ilk günüm hep böyle geçer. sonra alışırım ama alışmak da zor. her şeye alışıyorum. yeniliklere açık değilim. ne kötü bir özellik değil mi?

demin kuzenimin gönderdiği fotoğraf makinesini kurcaladım: sony, 7.2 megapiksel. onunla bu dönem yapacaklarımı düşününce mutlu oluyorum.

beklediğim fotoğraf kursu açılsa bari...

daha önce yazdıklarım

2009-01-15T20:06:00.005+02:00

11.01.09

nöbet yerimden yeni çıktım, canım hiçbir şey yapmak istemedi. yeni oluşturduğum müzik klasörümü açtım ve oturup biraz ağladım. delilik bu yaptığım. salya, sümük ve bir sürü kağıt…

şimdi iyiyim. Ajda pekan, ‘kim ne derse desin aşk için…’ söylüyor.

gözüm bir kitap ayracına takılıyor. Üstünde ‘ hanna, tanrı’nın küçük meleği’ yazıyor. tanrının küçük meleği olmak nasıl bir şeydir ki? masum bir yüz var ki ayracın üstünde, içimi delip geçiyor, bir de metalica’nın apocalyptica’sı da çalmaya başlayınca resim sanki bana sarılıyor gibi oluyor.

uzun amandır okumaya çabaladığım kitaba yurtta başladım. aslında beni bayağı içine aldı ama hayal kurmak, bir ergen gibi, beni çoğu işimden alı koyduğu için kitapta bir türlü ilerleyemiyorum.

kitabının yazarı, j. D. Salinger. ‘çavdar tarlasında çocuklar’ ‘İsyankar bir ergenin romanı’ diyor kitabın arkasındaki tanıtım yazısı:

hiçbir dönemde asi olamadım. olmak isterdim herhalde. şöyle dileğince kuralları çiğnemek, çiğnerken kendini özgür hissetmek, yeterince tembel olmak, okulda öğretmenlerimle dalga geçmek. yaptığım küçük kaçamaklar bile, midemde büyük kramplara neden olurdu, yani kuralların kızıyım maalesef.

o kadar dağıldım ki… iyice tembelleştim. bir bakıyorum çok çoşkuluyum, bir bakıyorum sönmüş volkan gibi sessizim ama kafam hiç durulmuyor. binlerce düşünce beynimde çarpışıp duruyor.

çook uzun zamandır, herhangi bir konudan emin olmamanın huzursuzluğunu yaşıyorum. arada bir yerde olmak ne kadar da yorucuymuş. aslında dışardan çok net görünüyorum. bazen öyle bir taraftar gibi görünüyorum ki kendi kendime şaşırıyorum. benimki anlık taraftarlık; ya karşıdakine çok gıcık olduğumdan, ya da o anlık heyecanımdan birden bire fanatikleşiyorum. kafamdakiler o kadar net gibi algılanıyor ki… gel de aslında hiçbir şeye inanmadığımı anlat. her şeyden kuşku duyduğumu söylesem kimse inanmaz. yani o kadar netmişim gibi hareket ediyorum…

aslında şimdi öyle bir şey yapmıyorum. uzun zamandır kimseyle tartışmıyorum. içimden gelmiyor. ‘ne gerek var,’ diyorum. daha önce pek umurumda olmazdı ama onun salak olduğunu, benim ise bir dahi olduğumu yüzüne vuracam ya, derdim o. neyse ki bu dönemi atlatıyorum.

şimdi, blues brothers-boom boom boom, dinliyorum. çok güzel. yazarken ellerim ritme uyum sağlıyor gibi, boom boom boom…

13.01.2009

bu gün iletişim kurma adına bir sürü pot kırdım. elimde değil kendimi durduramıyorum. gizli olması gereken bilgileri hiç sakınmadan ‘aranız nasıl? olur öyle şeyler…’ gibi salakça, ihtiyaç duyulmadığı halde önerilerimi sıraladım. zıvanadan çıktım ben. ne yaptığımı bilmiyorum. şimdi ‘acaba birilerini zor duruma düşürdüm mü?’ diye içim içimi yiyor.

kendime bir plan yapmalıyım. daha anlamlı ve kendimi iyi hissettirecek şeyler yapmalıyım. böyle kendini iyi gösterme çabasından bana ne?

1- yarın çarşamba, deniz’i zor duruma düşürüp düşürmediğime bakıp özür dileyeceğim ve dürüst davranacam.

2-gitarı gürcan bey’e bırakacam.

3- telefonu carmen’den alacam.

4- doğal gazı yatırma çabasına girecem, umarım başarılı olurum.

5- ilaç alacam kendime, güzelleşmek için.( No womam no cry, çalıyor, hoş ve tatlı,‘yes man, no crrry)

6- belki kültür merkezine uğrarım.

7. penguen’i ve uykusuz’u unutmamalıyım.

8- Avrupa projesi için ulusal ajans’ta araştırma yapacam…

Planım bile çığırından çıkmak üzere, bir dur alla aşkına…

By…

2009-01-15T19:12:00.007+02:00

dün bir film izledim, alt yazılı olmadığı için de ingilizce izlemek zorunda kaldım. yarı yarıya anladım sayılır; Changing Lanes ...
bazen kurulan cümleleri anlamak için defalarca filmi geri aldım. film bittiğinde gece biri bulmuştu. işe gitmek için de 5 saatim kalmıştı. ama ben mesut ve bahtiyardım zira ingilizceyi yarı yarıya çözmüştüm(!)

iş hayatına ve ırkçılık konusuna değindiğini düşündüğüm bu filmi sevdim...

bu gün ise kendimi yorgun hissediyorum. bir de not işleri, sınavlar, öğrenciler eklenince günü zor bitirdim.
matematik sınavını son saat yaptım ve öğrencim cem yetiştiremeyeceğim diye zilin çalmasına 15 dakika kala ağlamaya başladı. bir soruya takılmıştı, çok uğraşmasına rağmen çözemiyordu. arada bir de 'servisi kaçıracam, ne yapacam?' diye söyleniyordu. ben ise onu yatıştırmaya çalışıyordum, 'servisi kaçırırsan ben de seni götürebilirim, sen rahat ol, bak baban da burda...'

yanına gittim ve takıldığı soruya baktım. çok kolaydı. cem rahatlıkla bu soruyu çözebilecek bir çocuktu. sınav ortamı tamamen dağılmıştı, diğer çocukların konsantreleri dağılmaya başladı, onu seyrediyorlardı ve ben de ağlamak üzereydim. bir çok ipucu vermeme rağmen olmuyordu. en sonunda soruyu şekille açıkladım.
son dakikada kafasına dank etti. fakat bir türlü susmuyordu. hem çözüyordu hem de, 'soruyu kendim çözemedim, bana yüz vermeyin, istemiyoruuum!' diye sesli sesli ağlıyordu.

sınavı son saate koyduğum, sessiz bir ortam oluşturamadığım, bu çocuğa ayırdığım zamanı diğer çocuklara da ayırmam gerektiği, soruyu yapamamasının sebebini kendimde aradığım için kendimi çok kötü hissettim...
ders çıkışı inşaatta çalışmış gibi felaket yorgun ve bezgin hissettim...

hiç not veresim yok. kim hangi notu hak ediyor? onu tutturmak mümkün değil. nedir bu not sistemi allah aşkına. saçmalık, herkese yüz vermem gerekir ama veremem. bu sefer hiç emek harcamayan çocuklara iyilik değil kötülük yapmış olurum...

off, herkes için başarı, bir istisna meselesi gibi geliyor ve bu durum beni bıktırıyor...

lütfen 2009!

2009-01-05T22:48:00.005+02:00

çok param olsun, ailem ve en sevdiğim arkadaşlarım mutlu olsun, hayatımda hep aşk olsun, çok okunan bir bloğum olsun, şanssızlıklar peşimi bıraksın, en çok annem mutlu olsun, öğrencilerim çok başarılı olsun, evim ısınsın, kimse umurumda olmasın, güvenim tam olsun; israil, filistinden çekilsin, amerika kahrolsun, israil hit'leri hatırlasın, açlık olmasın, cehalet olmasın, herkes istediği ile spor için yatsın ve bundan utanmasın, yalnızlık olmasın veya yalnız olmanın önemi olmasın, hep aynı şeyler okunmasın, dolmuşta en öne yalnız binilmesin, anneler oğullarına yada gelinlerine mahkum olmasın, sağlık olsun, bilim adamları mutluluk duygusunu sürekli kılsın, acı tadılmasın, farklılıkların önemi kalmasın, tüm çiçekler aynı güzellikte olsun, rekabet olmasın, müzik olsun, resim olsun, sinema olsun, roman olsun, bir de okan bayulgen, brad ve tom hiç yaşlanmasın yada kimse yaşlanmasın, ölüm olmasın...

ıssız kadın'dan

2008-12-21T16:49:00.006+02:00

birkaç arkadaşla ıssız adam filmini kadın kadına seyretmemiz gerektiğini, filmden daha çok zevk alabileceğimizi konuşmuştuk. bunun üzerine ergül arkadaşım, diğer arkadaşlara da haber verdi ve filmi 21 kadın birlikte seyrettik.

filmi seyrederken biraz tedirgindim. daha önce bana, ‘filmin ikinci yarısında çok ağlayacaksın.’ denmişti. herkesin önünde ağlamak istemiyordum. çünkü kendi ağlamalarımı bilirim, bazen hıçkırıklara dönüşebiliyor.

sevdiğim adam cem yılmaz’ın arog filminin fragmanlarından sonra nihayet film başladı. kahramanımız cetleşiyordu ve çok iyi bir aşçıydı ve kendini bir gazeteciye pazarlamaya çalışıyordu; fakat sanki böyle sahneleri başka dizilerde ya da filmlerde (adını hatırlamıyorum.) görmüş gibiydim. Aslında pek çok sahnesinin başka filmlerin etkisiyle çekilmiş olduğunu düşündüm. Bu düşüncelerime rağmen filmin tatlı, çoğu yerindeki naif esprilerine güldüm. sağ ve solumda oturan kezban ve ebru da eğleniyor görünüyordu.
filmi izlerken önce hangi karekterle özleşeceğime karar veremedim, ada karekterine çok az yakınlık duydum ama ıssız adam bana daha yakın gibiydi. annesiyle ilişkisi, kendine tahammül edemeyişi, kendi hayatı karşısında sessiz kalışı…

kız ise cıvıl cıvıldı. mutluydu, istiyordu, kendine güveniyordu, işini kurmuştu, anaç bir tarafı da vardı. Erkek kahramanımızı da yola getirmiş gibiydi. ammaa süreç öyle işlemedi ve adam pat diye ayrılmak istediğini söyledi. hanım kızımız yıkıldı tabi. ilerde göreceğimiz gibi durumu atlatmak için iyi bilinen bir şeyler yapacaktı.

ıssız adam’ın, ikinci yarıda, çevresindeki gelişmelere bakarak neyi kaybettiğini anlamasıyla içimi bir korku sardı.
filmin başından beri hiç ağlama gereği duymamıştım. özellikle annenin, ada’nın diyalogları o kadar sahte geldi ki bunalır gibi oldum. sanki üçü ve biz seyirciler bir tiyatro sahnesinde gibiydik.

derken ıssız adam sinemada ada’nın en yakın arkadaşının yüzünü gördü. birkaç saniye sonra da ada’nın; fiziksel olarak biraz değişmiş görünüyordu. olgun bir görüntü sağlayan boynunda inci bir kolye takmıştı. fakat sinema çıkışında o kolye gözümün önüne gelecek ve ondan nefret edecektim.
benim içimi bir sızı kapladı, sanki tansiyonum düşer gibi oldu. bir de sağımdan ve solumdan hıçkırık sesleri mi geldi ne?
ada evlendiğini duyurduğu anda yanımdakiler nefesini tuttu. hayat zordu ve her ikisi de evliydi.
ben ise neleri kaybettiğimi görüyordum. düzelemeyeceğimi, kavgalarımla ve ne istediğimi bilmemekle herkesi canından bezdireceğimi, yanımda kimsenin kalmayacağını, bir gün herkesin yanında bir çocukla, mutlu olmasa da, toplumda yalnız ölmeyecek kadar yer tuttuğunu göreceğimi fark ettim.

bu kadar ıssızlığın yanında, bir de evi ısıtamamak, bu karda kışta işe yayan gitmek, araba alamamak, grip olmak, geceleri aniden uyandığında yalnız olduğunu bilmek ve kimseyi arayamamak, doktorun geceleri ateşin çıkıyor mu?’ sorusuna ‘bilmiyorum ki’ yanıtını vermek ve doktora sarılıp ağlamamak için kendini zor tutmak, çorum’da olmak eklenince işler biraz daha acıklı hale geliyor.
hıçkırıklar boğazımda düğümleniyordu. yanımdakilerin burun çekişlerini duyuyordum. fakat iki koltuk ötede oturan bayanın, ağlayanların yüzüne bakıp gülmesi, yanındakileri rahat bırakmaması can sıkıcıydı. buna rağmen hıçkırıklarımı artık kendim duyabiliyordum. hatta ağzımı çocuklar gibi yaydığımı da söyleyebilirim.

hemen eve gitmek ve iki bira içmek için yola düşecekken, bir arkadaşın evinde el yapımı bir sürü şarap içerek ve saçmalayarak gecemi bitirdim.

ıssız adam'ın anlamazdım'ı

2008-11-30T15:51:00.012+02:00

ıssız adam'ı daha seyretmedim daha ama izleyenlerin dillerinden düşmüyor, biliyorsunuz; ağlayanlar, müziklerine vurulanlar...

genel bir beğeni söz konusu olunca insan ister istemez, 'acaba?' diyor.

velakin ben, bu filmle ilgili olarak hiç öyle hissetmiyorum. nasıl bir filmle karşılaşacağımı bilmeme rağmen yine de çok merak ediyor, biraz da bu tarz bir filmin bana iyi geleceğini düşünüyorum.

bunun üzerine, izmir güzeli sema, ayten akman'ın "anlamazdın"ını gönderdi. iki gözüm iki çeşme onu dinliyorum. biraz nostalji etkisi yaptı galiba.

bu şarkı daha kim bilir kaç kişinin duygularına tercuman oluyordur?

sade olmak gibisi var mı? ben aslında öyle biriyim ama öyle olmam, çoğu kişiyi ve beni korkutuyor. daha ağdalı olmam gerekiyor galiba...

şimdi sizlere, kendi özel gündemime denk düşen bu naçizane şarkının sözlerini sunuyorum:

Anlamazdın
Ayla Dikmen

Sevilirken bilmedin mi?

Ben söylerken gülmedin mi?

Falımızda hasret var, ayrılık var demedim mi?
Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Kalbim bomboş kaldı sanma,

Acılar geçer zamanla.

Aşka tövbe demem ben,

Görürsün sevince yeniden.

Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.

Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

2008-11-22T15:58:00.007+02:00

nerden başlasam acaba?...

hala internetim yok. olacak gibi de görünmüyor. bu çağda internetsiz kalmak da çok ayıp doğrusu.

günlerdir nöbet tutuyorum sanki. hiç vaktim yok. okula yayan gitmek de ayriyeten beni çok yoruyor. gerçi spor yapma fırsatı doğurduğu için de seviniyorum. yürürken teoman'ı dinliyorum ve artık ondan da bunaldım. başka bir müzik koyacak enerjiyi de kendimde bulamıyorum.

geçen gün yeni aldığım çizme ile ilgili problemi gidermek için mağazaya gittiğimde, ordakiler metallica dinliyordu. bir yandan adamlara kızıyor, bir yandan da ''aa metalica'yı ne kadar özlemişim,'' diye müziğe kulak kabartıyordum.

adamlara, ağzıma geleni söyledikten sonra az kalsın ''bir kaç şarkıyı mp3'üme yükler misiniiiniz?'' diyecektim ama demedim: zira onlara çok kızgındım ve oradan havalı çıkmam icap ediyordu.

platon'un devlet'ini yatağımın başucuna koydum fakat hala kapağını açmadım.

geçen pazartesi günü okula giderken pek keyfim yoktu. çocuklara bir sunu hazırlamıştım ve bilgisayarımı kurmaya çalışıyordum. konferans salonunda kablolarla uğraşırken hitler adını verdiğim, aslında sakarlığı ile tatlı bulduğum müdür yardımcısı geldi; ''milan hanım, 7/A'nın dersi boş.. rica etsem, boş iseniz girer misiniz?'' dedi ve o vakit sinirden yanıp kavrulmaya başladığını hissettim.

böyle bir psikolojiyle adama önce sessizce baktım. sonra da ''hocam çok işim var ama...'' dedim.

''kayıtlara baktım, siz uygun görünüyorsunuz,'' dedi, yüzüne düşen hitler modeli saçını eliyle geriye iterek.

söyleyecek bir mazeret bulamayan ben, işimi yarıda keserek öğretmenler odasına çıktım. o vakte kadar, boş dersim olmasına rağmen çay bile içecek zamanım olmamıştı.

öğretmen odasında bir öğretmen oturmuş çay içiyordu. başka bir öğretmen, bilgisatyarda fal açıyordu. bir öğretmen de gazete okuyordu. o an sinirim beni tam olarak ele geçirdi.

hitlerin yanına gittim ve ona derse giremeyeceğimi çünkü hiç boş vaktim olmadığını, çay içmek istediğimi söyledim. cevabını beklemeden kantine indim. sunudan da vazgeçtim. genç ve acemi md. yrd. sı hiç bir şey söylemedi ama yüzünde hafif bir kızarıklık farkeder gibi oldum.

bir de o gün sınıfımın müzik dersi vardı. ben de bir ödev hazırlamıştım ve sınıfıma dağıtmam gerekiyordu. müzik öğretmeninden dersinin son 10 dakikasını alıp alamayacağımı sordum. o da izin verdi.

ççocuklara da son 10 dakikalarını alacağımı söyleyince kıyamet koptu. önce istemediler ama ben onları kandırdım.

böyle bir yoğunlukla gün bitmek üzereyken, öğrencilerimden arif ve uğurcan yanıma geldi. bana heyecanla bir şeyler anlatıyorlardı. fakat ben sınıf defterini doldurmakla meşgul olduğumdan onların ne dediğini tam anlamıyordum. bir ara ''oğuzhan, size, küfür..'' gibi şeyi duyar gibi olunca, ''ne oldu, baştan söyler misiniz?'' dedim. onlar da ''öğretmenim, oğuzhan var ya, müzik dersini aldınız diye size çok kötü küüfür etti.'' dediler.

ilköğretimin birinci kademesinden bir öğrencinin öğretmenine küfür etmesi benim içim olağan bir şey değildi ve olay illgimi çekti. normalde böyle bir şeyin üzerinde durmazdım ama hem oğuzhan'ı çok seviyordum hem de onu entellektüel bir öğrenci olarak kabul ediyordum. bu yüzden neden küfrettiğini merak etmiştim. ''nasıl bir küüfürdü?'' diye sordum. onlar da utanarak ''söyleyemeyiz, ama...'' dediler.

onları arkadaşlarını ispiyonluyorlar diye önce azarladım. arkadaşlarını korumak zorunda olduklarını, bana öyle haberler getirerek gözüme giremeyeceklerini söylerek onları yanımdan postaladım.

eve giderken arif ile uğurcan bana eşlik ediyordu, ''iyi de oğuzhan küfretmez ki?'' diye merakımı gidermeye çalıştım. onlar da '' öğretmenim size, ...na koduğumun öğretmeni, niye müzik dersinin on dakikasını aldı!!! dedi,'' diye karşılık verdiler. ben gayri ihtiyari, gülmeye başladım..''niye komik geldi, oğuzhan kafayı mı yedi? çocuklar mı çok komik söyledi? benim kızmam mı gerkiyor?'' derken çocuklar da gülmeye başladılar.

ertesi gün okula geldiğimde rehberlik öğretmeni ile durumu görüştüm. ''birlikte bir küfür etkinliği yapalım. ''dedi. rehberlik saatininde yapacaktım.

sınıfta onunla karşılaştığımda onun gözlerine bakarak ''kızdığınız zaman ne yaparsınız?'' diye sınıfa soru yönelttim. herkes bir şeyler söylüyordu. oğuzhan ise susmayı tercih ediyordu. '' oğuzhancım, biri elinden en sevdiğin şeyi alırsa ne yaparsın?'' diye sıkıştırdım onu. sonra kendimi tutamayıp öğretmen hastalığı olarak gördüğüm nutuk atma olayına başladım: '' ''öfkemizi kontrol etmemiz gerektiğini, yoksa hiç dostumuzun kalamayacağını, ilişkilerimizin zarar göreceğini, ne güzel bir anne-babası olduğunu, kendisinin sokakta büyümediğini, doğruyu ve yanlışı ayırabileceğini fakat her şekilde onu sevdiğimi.... '' diye sıralarken oğuzhan birden ayağa kalktı ve ağlayarak, ''hayır benim annem babam yok, güzel de değiller, onlar ayrılıyorlar, olsa keşke!'' dedi.

ayrılık hikayesini biliyordum. bu sefer de ''onları bahane etmemesi gerektiğini, anlaşamıyorlarsa da ayrılığın daha doğru bir karar olduğunu...'' söyleyerek nutkuma devam ettim.

oğuzhan'ın küfrünü duyduğumda neden güldüğümü şimdi farkediyorum: bazen benim içimden de öyle küfürler savurmak geliyor. kendimi kontrol etmemek, ''..'na koduğumun beyinsizi ve bilmem ne ettiğimin domuzu...'' diye mırıldanmak beni bayağı rahatlatıyor.

sınav görevim: 25.10.2008

2008-10-30T19:55:00.007+02:00

sınav görevim yüzünden, bu güzel cumartesi gününü sınıfta 2.5 saat oturarak geçirmek zorunda kaldım.

ehliyet sınavında gözcüyüm.

gariban gariban çevrelerine bakınıyor, e tipi sürücü belgesi için ter döküyorlar. okuduklarını anlamakta zorlanıyor gibiler. (sınava girenler genellikle lise mezunu. )

sınıfta ağır bir koku var.

bir tanesi demin bana ''yaa hocam, cevap kağıdına çarpı koydum yeterli mi?'' dedi. ben telaşla, ''hayır hayır! şu şekilde doldurmanız gerekiyor...!'' dedim.

biraz çelimsiz, zayıf ve hafif sakallılar. giyimleri ekonomik durumlarını ele veriyor. sadece üç kişinin üzerinde kot var. diğerleri sınavın ciddiyetini abartmış ve takım elbiseyle gelmiş.

bir tanesinin adı akşemseddin. beyaz ve ince bir gömlek var üzerinde, atleti de görünüyor, siyah, parlak ve uzuun burunlu bir ayakkabı giymiş. ama kendini sınava iyice vermiş gibi görünüyor. sınıf soğuk ve acaba o üşüyor mu?

bir ara üç arkadaş fethiye'de tatil yapıyorduk. öğrencilikten yeni kurtulan milan-nalan ve öncül ve bir de bizden 6 yaş küçük öncül'ün kuzeni dönüş.

biraz macera arıyorduk sanırım.

yol paraları da fena cebimizi yakıyordu. otostop çekmeye alışkın fethiye'li arkadaşımız öncül ve kuzeni dönüş, güvenli görünen, içinde hemcinslerimizin de olduğu arabalara el kaldırıyordu. kamyonları görünce kalp atışlarımız hızlanıyor, korkuyla onlara sırtlarımızı dönüyorduk. fakat hissettiklerimizi birbirimize itiraf edemiyorduk. geçen arabalar genellikle turistlere ait oluyordu ve güvenli görünüyorlar fakat bizi almakta tereddüt ediyorlardı.

iyice endişelenen arkadaşımız nalan, koca koca kamyonları görünce aniden '' yaa! verseydim verseydim de sevdiğime verseydim barii!'' deyiverdi.

hâlâ ara ara o günleri düşünürken aklıma nalan'ın bu sözü gelir, gülerim. yani ne olursa olsun, vereceksen, sevdiğine vereceksin değil mi? şu feodal ülkemde...

beyaz gömleklide biraz elvis presley havası var; kağıdını vermeye geliyor.

bu hafta sonu ankara'ya gidecektim, sınavdan dolayı haftaya kaldı ama iyi oldu.

şimdi de uykum geldi. zaman geçmiyor ve sınıf iyice soğudu.

bu aralar sık sık yaşadığımız krizi düşünüyorum. haberlerde daha önce yaşanan 'büyük bunalım' döneminin sonuçlarını hatırlatıyorlar sık sık... insan ister istemez korkuyor. ama anlamakta zorlanıyorum; bu paralar nereye gidiyor? doğadaki maddeler yok olmuyor da bu paralar nasıl aniden böyle yok olabiliyor!? yeni ekonomik sistemler ortaya çıkacakmış falan. dolar neden yükselir? borsa neden çöker? neler oluyor?!!!

geçen gün bir yemekte arkadaşımın akrabası, ''bu kriz biraz da ilahi bir uyarı!'' dedi. içimden, ''iyi de ilahi uyarılar neden hep ekonomik olarak zayıf insanları veya ülkeleri vuruyor da asıl sorumluları es geçiyor?'' demek geçti ama sonra vazgeçtim. çok kızdım fakat nafile kime neyi anlatacaksın?

sınavdakileri tatlı bir panik sarmaya başladı galiba. fısır fısır ve hızlı hızlı okuyorlar. neredeyse okuduklarını duyabiliyorum. içimden ''içinden oku evladım, yavrucuğum!'' demek geliyor.

aha! biri yanıma geliyor:

''hocam bu soruda bana yardım eder misin?''

yanımdaki öğretmen panikle ''aman aman biz de bilmiyoruz ki!'' diye benim adıma reddediyor.

birazdan çıkacaklar. ben de deniz'le buluşacağım. brodi'yle ilgili sorunları halledeceğim...

bayram

2008-10-15T20:03:00.005+03:00

bayram tatilinin bir bölümünü zonguldak'ta geçirdim.
zonguldak'a giderken otobüs şöförü ve muavini, gecenin üçünde, çekirdek çıtlıyorlardı. şoför çitlerken kendinden geçmiş gibiydi. bir yandan tek elle direksiyonunu yönlendirirken, bir yandan da öteki eliyle hızlı hızlı çekirdekleri ağzına götürüyordu.
ön sırada oturan ben onları izlerken, bir insanın çekirdeğe olan aşkını ve tutkusunu anlamakta zorlanıyordum. özellikle muavinin tabakları boşalınca anında avuç avuç çekirdek ilave edişi, olayın şaşkınlığını yaşayan yanımdaki diğer yolcunun da bana anlamlı anlamlı bakmasını ve gülümsemesini sağladı. çekirdek çok lezzetli olmalıydı. şoför ve muavinin kafaları omuzlarının ardında kaybolmuş, bu ikisi ortadaki tabağa kilitlenmişlerdi.
yolculuğumun sonlarına doğru şöföre, "varmamıza ne kadar kaldı?" diye sordum , şöför muavinine, "kaldır yavrum şu çekirdeği," dedikten sonra bana, "on dakika daha var," dedi. sorum şöförü kendine getirmiş gibi görünüyordu...

zonguldak hakkında pek bilgi sahibi olamadım ama karadeniz'i bol bol seyretme olanağı buldum.
aşırı dalgalı olacağını düşündüğüm deniz çarşaf gibiydi.

üzerinde irili ufaklı balıkçı tekneleri vardı. orada balıkçılık çok yaygın olduğu için bu tekneler bazen sayıca çok oluyordu. büyük bir gemi limanın dışına demirlemişti. (dışına; çünkü, arkadaşım nalan'ın anlattıklarına göre, ancak böyle limana ödemesi gereken parayı ödemekten lurtulabiliyorlarmış.)

bütün bunları nalan'ın evinin penceresinden izledim.

deniz o kadar sakindi ki-
evin penceresinden her bakışımda yeni ve öncekilerden çok farklı bir manzarayala karşılaşıyor gibiydim.. teknelerin sayısı her bakışımda değişiyordu ama hiç onları hareket ederken göremedim, bu iş nasıl bir iştir anlayamadım. daire çizerek konumlanan teknelerin çorum'a vb. da yetecek kadar balık tutabiliyor olmaları garipti doğrusu.

akşamları nalan'ın eşi ayhan bize balık yaptı; bir akşam barbun, bir akşam da hamsi yedik. çok güzeldi.
bir kaç gün sonra nalan'ın kardeşleri de gelince yemekler daha da bir lezzetli oldu.
dört gün içinde o kalabalığa alıştım.

şimdi çorum'dayım.

masumiyet müzesini bir çırpıda okudum. bir ara, kitabın ortalarında sıkılır gibi oldum. bazen kendini tekrar ediyor gibiydi. fakat sonunu yeterince yaratıcı bulamadım. bir de kitap i (korkarak yazıyorum) ayakları yere basmıyordu sanki...
bayramdan sonraki ilk hafta sınıfta leyla gibiydim. yorgun, biraz gripli, biraz da heyecanlıydım galiba.

sideorderoflife'ı seyrederken, tekrar fotoğrafa ilgi duymaya başladım. yakında fotoğraf eşliğinde gerçek aşk hikayeleri yazmaya çalışabilirim(!) böyle bir işimn olmasını isterdim.

-endişeli peri ve hastalarımdan öğrendiklerim'in yazılarını özlemişim...

-emine'yle falcıya gittim ve çok eğlendim.

-iki gün önce nalan, süpriz bir doğum yaptı. her şey yolunda!

-benim hala internetim yok.

-sınıfta son derste telefonum çalınca öğrencim berkan kızarak, "kapat şunu ya!" diye bağırdı. ukala şey...

yaz ve dönüş

2008-09-23T16:36:00.007+03:00

tatili, hatay'da annemin yanında geçirdim.

taze ve hormonsuz sebze ve meyvelerle beslendim.

bol bol olmasa da yüzdüm. hatta hamile arkadaşımla, güneşlenmek yerine bazı akşamlar rüzgarlanmaya gittim. çünkü doktor, arkadaşıma güneşlenmeyi yasak etmişti.
(rüzgarlanma deyimi arkadaşım nalan'a aittir.)

yeni aldığımız fotoğraf makinesini çaldırdım. suriyeli bir sanatçının sahilde verilen konserinde...

küçük yeğenlerime zaman ayırdım. onların ders çalışmasını sağlayarak sıkıcı teyze oldum...

bu yazın belki de en güzel tarafı, kuzenlerimi yeniden keşfetmem oldu. onlarla çok eğlendim...

dönüş:
eylülde okullar açıldı. ama ben hiç tatil yapmamış gibiyim. üstelik erhanbey tayin bekliyordu. bu da ayrı bir stres yaratıyordu. tam ümidi kesmişken tayini istediği yere çıktı. bu sefer de ev tutma, hayatı 'resetleme' konularından dolayı iyice boğuldum...

şimdi sakin bir hayat sürüyorum. okuldan gelince yemeğimi hazırlıyorum. biraz uyuyorum. orhan pamuk'un son kitabını okuyorum. bitirmek üzereyim.

brody'nin egzoz muayenesini yaptım, temiz çıktı.

öğrencilerimi özlemişim:
bir ara, fen ve teknoloji dersinde, dorothy hodgkin adında bir bilim insanının vitaminler üzerinde yaptığı çalışmalardan bahsettim. sosyal bilgiler dersinde de ilk kadın doktorunun hayat hikayesini anlattım. özellikle kadınların, haklarınını alırken çok yıprandıklarından söz ettim.
öğrencilerimden biri 'öğretmenim, kadınlara bu hakları kim vermemiş? meslek sahibi olmalarını niye istemiyorlar?' şeklinde sorular yöneltti.
ben de insanlığın gelişimi ile ilgili bilgi verdim. fransız ihtilali'nin etkilerini açıklamaya çalıştım.
dersin sonunda saygıner adında başka bir öğrencim de ''bu kadınlar niye hep böyle sorun çıkarıyor ki?'' diye yakınmayla karışık yanıtını istemediği bir soru sordu:
çünkü saygıner'in evinde babası çekinik karektere sahip. saygıner'in ders çalışması, sorumlulukları vs. gibi konularla ilgili tek otorite olan annesi ise, ondan çok şey isteyen, babasını da bu konularda yoran ve iş birliğine davet eden disiplinli bir kadın.
öğretmeni de kadın ve onu zorluyor. yani anlayacağınız hep bir şeyler isteyen kadınlar var hayatında...

güldüklerim:
üçüncü sınıf katı, çok ciddi bir öğretmen arkadaşım, derste tek parmağıyla kafasının üst, orta kısmını kaşırken doğal bir öğrencisi ''ne o öğretmenim, bitlendiniz mi?'' demiş.

rüzgarlanmaya gittiğim arkadaşım, pazardan bamya satın almak istemiş. fakat gördüğü bamyalar hem çok uzun hem de çok pahallıymış. zonguldak'ta görev yapan arkadaşım, satıcıya pahallı sattıkları için kızgınlıkla ''bu bamyalar niye bu kadar uzun?'' diye sormuş. satıcı da cimri gibi görünen arkadaşıma soğuk soğuk ''çünkü büyüyorlar...'' diye cevap vermiş.

öğretmenler odası:
avon satan öğretmenden krem alan başka bir bayan öğretmen, ''krem kullandım ama ben beğenmedim, iade etmek istiyorum.'' dedikten sonra satan öğretmen ''ama kullandınız, iade edemem!'' diye kızdı. öteki de ''iyi de ne yapacam ben bunu kızım?'' diye üsteleyince satan öğretmen ''bana kızım deme! ben senin kızın değilim'' diye bağırdı.
satın alan öğretmen de kremi yüzüne doğru fırlattı.

berbat bir ders programım var...

diziler:
cnbs-e'de yayınlanan 'med man'in dört bölümünü birden seyrederek sabahladım. tenefüslerde hep uyukladım.
'gossip girl'ü hafiften sevdim.
' chuck'a çok gülüyorum.
'dirt'ün kurgusunu beğendim.
'old christine' gibi hissediyorum bazen kendimi.
'two and half man'e devam...

şimdilik bu kadar...

ağrı kesici istiyorum!

2008-06-08T15:07:00.009+03:00

artık, hastalıkları ağır geçiriyorum.
bir kaç yıl önce ilaç almama bile gerek kalmazdı. ayakta geçirirdim. şimdi ise yataklara düşüyorum. dayanılmaz baş ve eklem ağrıları, uçuklar, vs...

geçen on günü hep böyle yatakta geçirdim. bir ara, iyileşir gibi olunca, okula gittim. fakat orda da kendimi kötü hissedince izin aldım ve sağlık ocağına gittim. daha önce aldığım sünizit ilaçlarını da (başka bir doktordan) göstererek, ''biraz rahatlamam için ağrı kesici iğne yapabilir misiniz?'' diye sordum. doktor ise ''dur bakayım...'' diyerek beni muayene etmeye başladı. muayene ederken ''cık cık, başka bir şey var yav!'' diye söylendi. derken, yerine oturdu.
'' ani mide ağrıların oldu mu, merdiven çıkarken aşırı yoruluyor musun...'' gibi sorular sordu. hepsine de olumsuz yanıtını verdim. arkasından da ekledim; ''sünizitim varmış, geçen yıl da böyle bir rahatsızlık geçirdim. dört gün önce de bana şu doktor tarafından sünizit artı grip teşhisi kondu...''
bir önyargı olarak hoşlanmadığım ve bir şekilde kendisine hissettirdiğim aile hekimim (daha önce küçük bir odada yaşlı hastasının karşısında sigara içtiğinden ) daha çok ciddiye alınmak ister gibi durdu, '' sen kalp hastasısın, acile yatman gerek! kalp kapakçığında iltihaplanma var, seni istememene rağmen acile sevk ediyorum.'' dedi.
benim ilk tepkim ''yok canım, böyle bir sorunum yoktur, siz en iyisi ağrı kesici iğne yapın da gideyim.'' dedim ama adam vazgeçmedi. '' sen sünizit olduğunu mu zannediyorsun? acilen yatman gerekiyor...''diye bir sürü laf ederek içimi dışıma çıkardı.
sağlık ocağından çıkar çıkmaz, arkadaşlara durumu açıkladım. onlar da ''nasıl anladı hemen, hiç tahlil yapmadan? ama gene de git. ne olur, ne olmaz...'' diye karşılık verdiler.

böylece, iki günümü alacak tahlil serüvenim başladı. bu iki gün içerisinde o kadar aksiliklerle karşılaştım ki, iyileşmekte olan bedenim yorgun ve bitap düştü. artık öksürmeye başlamıştım. benden sürekli kan alınıyor, sonuçları almak için sıra bekliyordum.
derken tüm tahlil sonuçları belli oldu. hepsini aldım ve kardiloğa gittim.
doktor, sonuçları inceledi; hiç bir problemimin olmadığını, kalbimin turp gibi olduğunu söyledi.

ne diyebilirim...

iklimbilimci

2008-05-31T01:06:00.005+03:00

çok hastayım. sınıfımda kabakulak salgını var. ayrıca dört-beş öğrenci de boğaz enfeksiyonundan raporlu. onlardan bir şey kapmış olmalıyım.

bu gün bir öğrencim yazılıdan yüz üzerinden 95 aldı. çok üzüldü. bir öğretmen arkadaşımın oğlu olan bu çocuğu çok seviyorum. özellikle, '' ben böyle hep 95 alırsam, nasıl iklimbilimcisi olacağım! niye hiç yüz alamıyorum?'' derken ona hasta oldum.
aslında o ağlarken filmini çektim, belki ilerde yayınlarım. fakat ilk defa böyle bir durumla karşılaştığım için ne yapacağımı bilemedim; ağlasam mı, gülsem mi?
ayrıca 'benim yalnız ve güzel ülkem'' dedi n. b. ceylan. ne hoş...

(daha önce yazıdğım son cümleyi beNHayattayken silmemi buyurdu. gerekçesinde de;
hüseyin çelik'i karıştırmamam gerektiği, dikkatli olmakta yarar olduğu, atılırsam bana kimin bakacağı gibi ifadeler vardı.)

antrakt!

2008-05-20T00:33:00.003+03:00

uzun zamandır yazamıyorum; çok yoğunum ve keyifsizim... şimdi de, gecenin bu saatinde uyuyamadığım için buradayım.
geçen hafta müftettişler geldi. sorunsuz geçti, diyebilirim.
bu arada, evi temizledim. camları silerken de karşı apartmandaki komşu 'maşallah, maşallah!' diyerek bana laf attı. ben de ''eh, tatilden tatile...'' diyerek karşılık verdim.

film de izledim; ('karanlık şehir' ve 'bisiklet hırsızları') ve çok etkilendim. canon o'brayn'ın programlarını kaçırmadım.
bu sabah da sevdiğim bir cafede çay ve börek yedim. ardından faturaları yatırdım.

tatil zamanları içimde bir boşlukla dolanır dururum. bütün problemler kafama üşüşür. şimdi biraz bunlarla uğraştığım için içimde hep bir burukluk ve yalnızlık hissi var.

her neyse, ben okul günlerimden bahsedeyim:
bayramdan önce, öğrencilerimle laboratuarda mikroskobik canlıları inceledik. fakat onları görmek çok zordu. çünkü çok hızlı hateket ediyorlardı. fakat ben bir tane gördüm. şeklini tahtaya çizdim.
'mikroskopta incelerken çizdiğim şekle benzeyen canlıyı görmeye çalışın' diye onları yönlendirdim. çizdiğim de, terliksi bir mikroskobik canlıydı.
buna rağmen görmekte çok zorlandılar. lâkin, özel alt sınıftan bizim sınıfa yeni katılan öğrencim uğurcan, çok heyecenlıydı. mikroskopla kısa bir incelemenin ardından, heyecanla ayağa kalktı: "öğretmenim mikroskobik canlıları gördüm, hepsi gülüyorlardı." dedi.
yarın, bayram tatilinin son günü. sanayiye gidip brody'yi tamir ettirmem lazım.
belki film seyretmeye de zamanım kalır. benhayattayken de akşam üzeri gelirse, dışarda yemek yeriz.

işte böyle...

2008-04-29T18:55:00.005+03:00

hava çok soğuk ve benim başım çok ağrıyor. sürekli uyumak istiyorum. 24 saat uyuma fırsatı verseler uyurum. okulda da uykulu gözlerle çocuklara bakıyorum. onlar da hava muhalefetinin etkisiyle aynı modda görünüyorlar.

bugün fen ve teknolojiden sınav oldular. sınavda, ''dünya'nın yuvarlak olduğunu kanıtlayan denizci kimdir?''sorusu vardı. şıklara da; macellan, kristof colomb, pisagor ve aristo yazdım. soruyu hazırlarken hiç ismini duymadıkları bir isim olan pisagor'u yazayım da karıştırmasınlar, dedim; kristof colomb ile macellan arasında gidip gelirler fakat biraz dersi dinleyen yapar, diye düşünmüştüm.
sınavdan sonra verdikleri yanıtlara baktım. sınıfın yarısı pisagor'u işaretlemiş. akıllarına ne geldi? niye pisagor? pisagor kim?...
normalde bu durum beni şaşırtırdı, sınıfa sorardım. ama hiç içimden gelmedi. belki pisagor'u yarın onlara anlatırım.

justien'i daha bitiremedim. uyumaktan fırsat bulamıyorum. sarhoş halim geçince çalışmalarıma hız vereceğim(!)

before sunset

2008-04-24T16:54:00.010+03:00

23 nisan etkinlikleri ve başka şeyler...
yarın da bizim okulun şenliği var. nihayet ekibin işi biraz olsun oturdu. fakat bir figürü eksik göstermişim. onu düzelteceğiz, diye canımız çıktı.
sonra eve geldim. sabah seyretmeye başladığım ve bitiremeden gitmek zorunda kaldığım ve gün boyu aklımdan çıkaramadığım before sunset'i tamamladım. sonra baştan sona bir daha izledim. anlattığı her şeyden çok etkilendim. orda ismi 'che' olarak geçen kediden, paris sokaklarından, filmin atmosferinden, celine'nin konuşmalarından, bir erkeğin bir kadına bakarken duyduğu hayranlıktan ve bir kadının bir erkeğe bakarken duyduğu sevgiden, filmde nina simone'yi celine'nin dramadize etmesinden...
ne güzel bir filmdi. filmin sonunun gelmesini hiç istemedim. bittikten sonra da tekrer tekrar izlemek, tüm günü filmle geçirmek isterken işlerim, her şeyi ertelememi uygun gördü.
simdi ise biraz üzgün, biraz donuk, biraz da umutlu hissederek dışarı çıkıyorum.

uyuyan güzel

2008-04-08T23:02:00.003+03:00

pazartesi 'yaşlılara yer yok'a gittik.
beklentilerimizin tamamen dışında bir film idi.
fakat ben filmi değil de beNHayattayken'i anlatmak istiyorum:
sinemaya üç arkadaş gittik. film anında bizi içine aldı; hiç beklenmedik adam öldürmeler, nedir neden diye, filmin bize yönelttiği sorularla boğuşurken, birden yan tarafımda oturan beNHayattayken'den bir inilti sesi gibi bir şey geldi. yüzümü ona çevirdim. inanamıyordum. hemen onu dürttüm. beNHayattayken kendinden geçmişti.
dürtmeyle 'ben zaten kendimdeyim ki, uyumuyordum ki' imajı yaratmak isteyen erhanbey, ''süper film süper film...'' diye sayıklamaya başladı. ben ise ''inanmıyorum ya, böyle gerilim v soru dolu bir filmde nasıl olur?'' diye hayıflanıyordum. yanımdaki arkadaş da ''uyuyo mu uyuyor mu?'' diye soruyordu.
herneyse, ikinci bölüm başladı.
filmin en heyecanlı yerindeyiz. sürekli kan akıyor, irkilmeler yaşıyoruz. hatta bazen ellerimizle gözümüzü kapatıyoruz. başrollerde olduğunu düşündüğümüz ve sempati beslediğimiz ve elindeki paraya sahip çıktığımız ve kaptırmasını istemediğimiz oyuncunun pisi pisine öldürülmesi olayını yaşarken gene yan araftan bir cızırtı sesi geliyor.
salon buz gibiydi. erhanbey ince giyinmişti ve üşüyor olmalıydı. böyle bir ortamda bir insan nasıl uyuyabilirdi?
tekrar aniden erhanbey'in eline tırnaklarımı geçirdim.
irkilerek kendine gelen erhanbey, ''saçmalama, uyumuyorum ki, nefes alıyorum.'' dedi.

oldu.
gözlerim doldu.

deprem!

2008-03-31T22:01:00.004+03:00

geçen perşembe, gecenin bir vakti, uyuya kaldığım kanepe ileri-geri sallanmaya başlayınca, anında ayağa kaltım, ''deprem oluyor!'' dedim. hemen ellerimi birbirine kavuşturup ve bir de boynumu kambur yapıp beNHayattayken'in uyumakta olduğu odaya doğru seğirttim. fakat koridor mantıksız bir şekilde uzundu ve git git bitmiyordu. sanki biri arkamdan ''koş lola koş!'' diye bağırıyordu.

sonunda amacıma ulaştım ve erhanbey'i uyandırdım fakat depremin olduğuna inanmayan erhanbey hemencecik uykuya daldı.

tabiî ben bir daha uyuyamadım. ayağa kalktım. eski yerime geçeyim de tv izleyeyim, belki sakinleşirim, dedim.

salona geçtim. tv'yi açtım. kanepeme uzandım. bir iki saniye sonra deprem daha şiddetli olarak geri geldi. hemen ayağa kalktım. tekrar koridora yöneldim. bu anı daha önce yaşamış gibiydim.

erhanbey'in yanına vardım. allahım. dünya yıkılıyordu ve onun umurunda değildi! (n'apıcam ben?!)

sonra sabah oldu ve erhanbey ankara'ya gitti.

bu sabah saat yedi sularında, aynı kanepede uyurken, küçük bir sarsıntı daha oldu. hemen hissettim ve ayağa kalktım. koridora yöneldim ama sonra durdum. evde kimse yoktu: ''acaba ne yapsam, neyin altına girsem? acaba bu ev sağlam yapılmış mı? hiç sanmam, daha şiddetlisi tekrar ederse?!...''

kendime geldiğimde salondaydım. erken saatlerde giyindim, okulun yolunu tuttum.

pazar sohbeti

2008-03-30T12:15:00.004+03:00

sabah kalkmayla bilgisayarı açtım. gazetelere şöyle bir baktım. biraz hasta hissediyorum galiba... peri'nin bahar sesleri eşliğinde kendime güzel bir kahvaltı hazırladım. biraz evi toplamaya çalıştım. hafta sonumun en güzel gününü, temizlik derdiyle geçirmek istemedim ve vazgeçtim.

şimdi kendime güzel bir kitap seçmeliyim. günlerin nasıl da su gibi akıp geçtiğinden haberim olmamalı...
dedim ya biraz keyifsizim; yüzümdeki kırışıkıkların arttığını farkediyorum. geçen gün iki kat yukarı çıkarken öyle bir tıkandım ki ölecek gibi oldum. kalbim arada bir daha hızlı atıyor. kollarımda bir sarkma sezinliyorum. saçlarımdaki aklar da günden güne artıyor.
bir de tanımadığım çocukların 'abla' yerine 'teyze' demeleri kendimde fark etmediğim değişimleri gözüme sokmuyorlar mı, deli oluyorum.
dün okuldan gelirken, 'hafta sonları halk oyunları çalıştırıyorum' pazara uğradım. yeşil sebzelerin pazar yerinde, marketlere göre daha taze ve coşkulu olduğunu düşünüyorum. tezgahların arasından birine yönelerek, ''maydonos alacaktım?'' dedim. oradaki genç satıcı da, yoksa dede mi demeliydim bilemiyorum(!) bana ''tabi yenge, buyur!'' dedi. çok kızdım. nerem yenge ya? manyak mısın kocamış adam!? dedim içimden.
ölümden korkmuyorum ama yaşlılıktan ödüm patlıyor:
yaşlı iken, genç insanlara imrenme olasılığımdan, hastalıklardan, ölümün bana doğru yavaş yavaş gelirken onu hissetmemden, o yaşlarda genç birine aşık olmaktan çok korkuyorum.

şimdi de içimi açacak bir şey yapmalıyım. gözüm, lawrence durell'in 'justıne' kitabına ilişti. onu okuyayım bari... belki de film seyrederim ya da cildime, memleketimden getirdiğim doğal zeytin yağımla bakım yaparım...

fen ve teknoloji ve deniz gezmiş

2008-03-28T21:12:00.006+02:00

bu gün fen bilgisi dersinde, dünya'nın şekli ile ilgili, geçmişten günümüze kadar bilim adamlarının fikirlerini ve karşılaştıkları zorlukları anlatıyordum. çocuklar merak ettikleri soruları sormaya başlayınca da sözü oğuzhan'a verdim.
''öğretmenim, sen bize tüm tarihi anlatmıyorsun!'' dedi.
birden panik oldum:
''acaba hangi bilim adamını unuttum; pisagor, aristo, kristof kolomb, macellan, hım hım hım!?'' diye heyecenlandım.
bazen hazırlanmadan derse girdiğim için, hep bir şeyleri atlamaktan korkarım fakat genelde atlamam.
'neyi unuttum oğuzhancığım?!' diye sordum.
oğuzhan, biraz sonra söyleyecekleriyle ilgili olarak kuşkulu görünüyordu:
''öğretmenim, siz hiç deniz gezmiş'ten bahsetmiyorsunuz!'' dedi.
beni bir rahatlık, bir şaşkınlık, bir merak sardı!
durumu anlattım; konumuzun deniz gezmiş'le ilgisinin olmadığını, onun dünya'nın şekli ile ilgili bir görüş bildirmediğini, tarihe başka konularla ilgili olarak geçtiğini, fakat okul kitaplarına alınmadığını belirttim. isterse başka kaynaklardan onun hakkında bilgi edinebileceğini söylerken, deniz gezmiş'in oğuzhan'ın aklına nerden geldiğini fark ettim :
herkesin dilinde olan ve benim de 'moralim bozuluyor' diye seyretmediğim 'hatırla sevgili' dizisinden etkilenmişti.
konu dağılmasın diye de daha fazla üzerinde durmadım.
'dizi, çocukların yeni süper kahramanını yarattı galiba,' diye düşünmekten kendimi alamadım.

bu günlerde de oğuzhan şaha kalkmış, gündemi hep o belirliyor...

çocuk istismarını durdurun!

2008-03-21T23:58:00.004+02:00

ilkokul dönemlerinin yaz tatillerinde, ablamın eşi yurt dışında çalıştığı zamanlarda korkmasın diye ablamın yanında kalırdım. çok da sevinirdim. çünkü yemekleri çok lezzetliydi.
o zamanlar bayrak radyosu'nu dinlerdik. şu an 53 yaşında olan ablam, geçmiş aşkını, pişmanlıklarını, geçmişe olan özlemlerini, komik hikayelerini hep bu radyo eşliğinde bana anlatırdı. balkonda oturur, bağımlısı olduğum lezzetli yemeklerinin eşliğinde esmeray ''gel teskeree! gel teskeree!'' derdi.
bir de trt3 vardı ki klasik müziği onun sayesinde tanıdım. trt fm'de de gece 24.00'te (ismini hatırlamıyorum) bir erkek spikerin buğulu bir sesle sunduğu programlar olurdu. tabiî ben de o sıralar ilkokulda öğretmenime aşıktım. buğulu ses eşliğinde o yaşta onun için ağladığımı, bir türk filminde olduğu gibi; büyüyüp, güzelleşip karşısına çıkacağımı hayal ederdim. yanlış anlamasından korkmama rağmen (her ne demekse?) ablama öğretmenimi anlatmak için sabırsızlanırdım.
o günlerde ablamın kayın babası da çok içki içerdi. elinde sürekli çikolata, bisküvi, sakız gibi şeyler olurdu. gördüğü çocuklara da ''gel, seni öpeyim.'' dedikten sonra öper, çikolatalarını ellerine sıkıştırırdı. yemeklere düşkün olan ben de bu öpücüklerden nasibimi almıştım. yanaklarımıza konan öpücüklerinden hiç hoşlanmazdım. ancak hayır da diyemezdim. 'hayır' demek için geçerli bir sebebim yoktu.
işte böyle...

mır mır mır

2008-03-21T23:42:00.002+02:00

delirmek üzereyim galiba! sürekli, birilerinin tartışması, benim dediklerim, başkalarının demek istedikleri veya bir gazete haberi, öğrencilerimin hissettikleri, benim rahatsızlıklarım, kaygılarım, hayatım, bulunduğum yüzyılın sorunları(!) zorunluluklarım, yaşadığım uykusuz günlerim ve nedenlerine kafa patlatmam, patlatıyorum diye de kendime kızmam... aaaayyyy!

beynimin içi kaynıyor; ufolarla ilgili bir belgesel izlemiştim. büyükbaş hayvanlar ölü bulunuyordu ve o yerin sakinleri, ölüm sebeplerinin ufolar olduğunu düşünüyorlardı. çünkü; koca hayvanlar, boğazları kesili halde bulunuyor ve kana hiç rastlanmıyordu.
fakat yapılan araştırmalarda, boğazlarının başka bir hayvan tarafından kesildiği, kanın da bir tür kurtçuk tarafından temizlendiği görülüyordu. birçok kurtçuğun kanı nasıl kana kana içtiğini de ses efektleriyle birlikte göstermişlerdi.

özellikle solucanların hareket tarzlarını ve seslerini aklımdan çıkaramıyorum. çünkü en sevmediğim canlı türüdür kendileri. şimdi onları beynimin merkezinde hissediyorum gibi. birbirlerine girmiş kanımı emiyorlar sanki. bir de emerken çıkardıkları boğuk olan o 'gırrrk gırrrk' sesleri...

ben küçük iken ve topraktan hamur yapar iken birden kırmızı kırmızı veya boz boz, kıvrıla kıvrıla karşıma solucan çıktığında üç gün yemek yiyemezdim. arkadaşlarım da onu ikiye böldüklerinde bile ölmemesi bana çok korkunç gelirdi: ''nasıl oluyor da ikiye bölüyorsun ve ölmüyordu? ne biçim şey? hala kıvrılıyor ya?' gibi cümleler akıp giderdi.
korkunç bir yazı oldu şimdi de...

kar maskesi

2008-02-27T23:07:00.005+02:00

bugün, m. kemal i. ö. okulu ile bizim okulun hentbol maçı olduğundan yedi öğrencim okula gelmedi.
ben, 'hem maçı seyredemiyoruz, hem de öğrenci azlığından ders yapamıyoruz...' diye hayıflanırken, oğuzhan diye bir öğrencim,
''öğretmenim, ben de beşinci derste gitmeliyim.'' dedi.
sebebini de sordum.
''öğretmenim, babam hapiste," diye karşılık verdi oğuzhan, "bugün görüş günü olduğundan annemle onu görmeye gideceğiz,'' dedi.
'baban ne zaman hapse girdi, ne oldu?' diye teleşla sordum.
'babamı hırsız zannetmişler," dedi, "geçen gün, kafası üşüdüğünden kar maskesi takmıştı, bir de elinde de siyah poşetle yokuştan aşağı inince 'işte hırsız!' deyip yakalamışlar. annem, 'babanı ziyarete gidelim mi?' dedi,'tamam,' dedim ben de..."
Oğuzhan için basit bir yanlış anlamaydı ve umarım öyledir...

uğurcan

2008-02-26T21:28:00.004+02:00

sınıfıma yeni bir öğrenci geldi. adı, uğurcan. zihinsel engellilerin eğitim gördüğü özel alt sınıftan geldi.
okuma-yazma düzeyini incelediğimde, seviyesinin normala yakın olduğunu gördüm ve şaşırdım. 'allah alah!' diyerek öğretmenler odasına gittim. müdüre, 'uğurcan'ın okuma düzeyi bayağı iyi, bir de yeni anlattığım bir konu ile ilgili soru sorunca da bildiii?' dedim.

hep birlikte gülmeye başladılar. 'neler oluyor?' diyen bakışlarımı yansıtınca, müdür ve rehber öğretmen açıklama yaptı; uğurcan'nın cinsel dürtülerinin çok güçlü olduğunu, durduğu yerde ayağa kalkıp tuhaf hareketler yaptığını, arkadaşlarından kimi yakalarsa, kız erkek farketmez, cinsel tacizde bulunduğunu, bir çok vukuatının olduğunu söylediler.
ben korkmuş ve kocaman gözlerle ' yok yaa!?' deyivermişim. sonradan öğrendiğime göre bir ilacı varmış, sürekli kullanırsa fazla bir sorun yaratamıyormuş.

garip bir durum, ailelerin tepkisi ne olur acaba? ben bile tehlike altında olduğuma göre. bayağı da boylu poslu haa...

tatilden sonra

2008-02-20T23:13:00.002+02:00

sınıfa girince tüm kafa yorgunluğumu kapının dışında bırakıyorum.
öğrencilerime öyle bir sarılıyorum ki nerdeyse boğuyorum. böyle durumlarda yani sıkıntılı olduğum dönemlerde onları kendime daha yakın hissediyorum. onlarda aynı şey gerçekleşiyor mu, bilemiyorum.
gerçek bir kahkahayı ancak sınıfımda atabiliyorum.
sonra, kapıdan dışarı çıkıyorum. kara düşünceler ve acılar kapı eşiğinde durmuş beni selamlıyor ve birlikte yürümeye başlıyoruz;
hayatımın ellerimden nasıl kayıp gittiğini ya da aslında kayıp giden bir hayatımın hiç olmadığını, uçağa hiç binmeme rağmen filmlerde söylenen o hava boşluklarını çok iyi bildiğimi, kafama dayıyorlar.
bir de okuldan eve yürüyerek geldiğim zaman beni iyice bunaltıyorlar. hızlandığımda onları biraz arkada bırakabiliyorum gibi geldiğinden eve çabuk varıyorum.
bir de geçen gün brad pitt'in yani jesse james'in filmini seyrettim. baştan sona depresif bir romantizmin hakim olduğu filme hayran kaldım. filmde görülen atlar, köpekler, ağaçlar bile çok iyi oynamış, gibi geldi. en çok da filmin müziği ve fotoğrafları aklımda kalacak gibi görünüyor.
her neyse, sonsuzluğun sonsuzluğunda sonsuz bir yalnızlıkla ve kararsızlıkla öğrencim görkem'in bir esprisiyle yazımı bitirmek istiyorum:
ödevleri kontrol ederken görkem parmak kaldırdı:
-öğretmenim, insan yapmadığı bir şeyden ceza yer mi? dedi.
- yoo0! dedim. o da:
- o zaman ben ödevimi yapmadım, hııı, dedi.

hayatım hep böyle olsa...

2008-01-28T23:34:00.001+02:00

sabah uyandığımda üzerimde deriiin bir boşluk vardı. önce gerindim, sonra pencereden dışarı baktım. her taraf bembeyazdı; ince ince yağan kar pek bir romantik geldi. içimdeki boşluğu da bu sevimli kar taneleri yavaş yavaş doldurmaya başladı...

televizyon karşısındaki yatağıma geri döndüm. pencerenin doğal manzarası eşliğinde, battaniyeme sarındım. uykuya dalmadan önce 'suskunlar'ın ilk sayfalarını düşündüm. göz kapaklarım yavaş yavaş kapanırken, 'yaşasın tatil!' diye fısıldadım...

öğleye doğru uyandım. zengin bir kahvaltıdan sonra biraz 'suskunlar' okudum. evin içinde bir iki tur attım. beNHayattayken için küçük bir çekim yaptım ve onu aradım. sevgilim beNHayattayken için ördüğüm ve sevgimi kattığım atkıyla biraz oyalandıktan sonra, fellini'nin 'tatlı hayat'ını seyrettim.

hava kararmaya başlamıştı. beNHayattayken'i özlediğimi hissettim. tekrar onu aradım.

sonra, cep telefonumdan gelen sinyal sesine kulak verdim ve gelen mesajı okudum: 'merhaba öğretmenim sizi şimdiden çok özledim.( öğrenciniz Berken KABAKçI). yüzümde beliren kocaman bir sırıtmayla günümü gün etmeye devam ettim.

geceyi de televizyon seyrederek geçirdim. bol bol çay ve kahve içtim. 'erken uyuma gibi bir derdimin olmaması ne güzel!' diyerek saatler saatleri kovaladı ve günün son saatinde durdu. şimdi yatmaya ya da film seyretmeye gidiyorum.

beNHyattayken'e sesleniyorum; öpüyorum sizi çok, iyi uykular...

dört

2008-01-24T21:59:00.000+02:00

1-yürüyerek gidiyorum ve geliyorum. selilütlerimde bir azalma da göremiyorum.

2- bu gün, okul dönüşü, kullanmadığım brody'nin vergisini olmayan paramla ödedim. vergi dairesinde kuyrukta beklerken, paramın yetmeyeceğinden korktum. sıram gelince önce 'ne kadar?' diye sordum. adam ise hiç cevap vermeden elini uzatarak,'ruhsat?' ve arkasından '87 ytl' dedi. ben de 'sahi mi?' dedim ve sevindim.

3-tatil başlıyor ve bu güzel günleri hep yalnız planlamak durumundayım.

4-bu gün de bir sürü kar yağdı. yağmaya da devam ediyor. ben ise gene yorgunum. her zamanki gibi erken yatacağım. çünkü erken kalkmalıyım. yarın veli toplantım da var. bir slayt gösterisi hazırladım; çocuklarını dövmemeleri ve desteklemeleri için.

nınıını ı don't think so nınını

2008-01-14T22:38:00.000+02:00

bu günlerde en çok bunu dinliyorum; dinlerken de çok heyecanlanıyorum. desperate hausewives dizisinin de jenerik müziği oluyor...

ismail'in talaşları

2008-01-14T22:20:00.000+02:00

öğrencilerimle suni tahta yapmak istiyorduk. dolayısıyla cuma günü, iş bölümü yapmıştık. ismail; talaş, arif ise; tutkal ve mum, simge de karton getirecekti.

bu gün geldiklerinde, ismail talaş getiremediğini söyledi. işimizin aksamasından dolayı tam kızıyorduk ki; '' öğretmenim, yollar buz tutmuş. gelirken araba kaymasın diye babam , elimdeki iki poşet talaşı aldı ve tekerin önüne boşalttı.'' dedi.

kedi

2008-01-11T17:59:00.000+02:00

bunu endişeli peri için koydum.

çalış köle!

2008-01-09T23:10:00.000+02:00

bu günlerde 'işim başımdan aşkın' deyimi tam da beni yansıtıyor. çook yorgun ve bitkinim. çünkü; öğretmenlik mesleğinin işlevi değişti. kendimi öğretmenden çok sekreter gibi hissediyorum.
sürekli bir şeyleri kaydetmekle meşgulüz. derste ne anlatacağımı unutur oldum.

yok öğrenci bilgilerini gir, notlarını gir, performanslarını değerlendir, yok ailesi ile ilgili bilgileri gir, fiziksel gelişimini ve sosyal gelişimini izle, kaydet, başarı belgelerini hazırla, sınavlarını hazırla, sonuçlarını kaydet, etkinlik planlarını yap ve daha neler neler...

ayyy! daha bunlar aklıma gelenler.
idareciler de oturuyor. bize görev vermekle görevlendirirlmişler. kayıt yapmaktan, öğrencilerime etkili ders anlatamıyorum.
güya, müfradatı hafifletmişler. yalan! öyle ki konuları yetiştirecek zamanımız yok. ancak çok zeki olanlar bize yetişebiliyor... uygulama yapılamıyor.

bu arada öğrencilerimle havadan sudan sohbet etmeyi, evde yaptıkları hınzırlıkları dinlemeyi özledim. onlarla ilgili haberleri , ilgilerini, sınav kağıtlarından öğrenir hale geldim.

örneğin; türkçe sınavında, bir oyuncaklarını betimlemelerini istemiştim. öğrencim cem de;
'' süper oyuncak
jip, sanki gerçekmiş gibi koşarak dağları aşar, farları dünyayı aydınlatır, karanlıklar ondan korkardı, şimşek hızında dünyayı gezerdi.'' diye oyuncağını betimlemiş. güzel değil mi?

bir öğrencim de saygıner adındaki arkadaşını betimlemiş:
''saygıner arkadaşımı çok severim. uzun boyunu, parlayan gözleri, geceyi aydınlatan sözleri bana neşe veriyor. uzun boylu olduğu için onu zürafaya benzetiyorum ama bu sözüme kedi gibi alınmasını istemiyorum.'' demiş. bu arada kendisi de sınıfın en kısa boylu çocuğu olur...

çocukların yaptığı espirileri iş yoğunluğundan aklımda da tutamıyorum artık...

2007'den 2008'e

2007-12-30T20:39:00.000+02:00

lanet 2007 nihayet bitiyor.
2008'e yeni bir monitör, yeni bir laptop, yeni biiiiir fotoğraf makinasıyla başlıyoruz.
fotoğraf makinamız kırk dakikalık çekim yapabiliyor. hiç olmadığı kadar kendimizi 'izlemeye' başladık bu günlerde. meğer -bu açıdan bakıldıkta- olduğumuzu düşündüğümüzden daha başka imişiz de haberimiz yokmuş.

dolayısıyla erhaNBey'le aramızda şu tip konuşmalar yaşanması kaçınılmaz oluyor:
erhaNBey: milan, benim suratımın yarısı kaşmış yav, baksana...
milan: benim sesim gerçekten böyle mi erhan, tuhaf dii mi?
erhaNBey: çekiyorum..
milan: çekme...

persepolis!

2007-12-26T21:24:00.000+02:00

iranlı marjane satrapi'nin persepolis kitabını okudum. çok sevdim.
şurada marjane ile yapılan bir ropörtaj var. şuradan ve şuradan çizgi romanın filmine dair fragmanlara ve şuradan da yapım sürecine dair videolara ulaşılabilir.

biraz da peynirli künefe

2007-12-25T19:41:00.000+02:00

bayram dönüşü ufak bir depresyondan sonra, getirdiğim kadayıf ve tuzsuz dil peyniri ile hatay usulü peynirli künefe yapmaya karar verdim.

tarife uyma noktasında epey zorlandım. çünkü tarif ne derse desin, içimden bir ses ''hayır! biraz daha eklemelisin.'' diyordu. ama ben ne içimdeki sese ne de tarife uydum. örneğin tarifte, ''şerbete biraz limon damlatın'' diyorsa, içimdeki ses de, '' iki kaşık limon koy!'' diyordu. her adımda böyle bir sorunla karşılaştım. işimi tamamlayana kadar, canım çıktı.

derken, peynirli künefem hatay usulü olmaktan çok milan usulü oldu. bence fena değil. beNHayattayken de beğendi. limon biraz fazla kaçmış ama o da benim imzam olsun...

ben kötüyken şunu okudum

2007-12-16T20:58:00.000+02:00

köyün birinde bir yaşlı adam varmış. çok fakirmiş ama kral bile onu kıskanırmış...öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.. "bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu satar mı" dermiş hep. bir sabah kalkmışlar ki,at yok. köylü ihtiyarın başına toplanmış: "seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. şimdi ne paran var, ne de atın" demişler...ihtiyar: "karar vermek için acele etmeyin" demiş."sadece at kayıp" deyin, "çünkü gerçek bu. ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? bunu henüz bilmiyoruz. çünkü bu olay henüz bir başlangıç. arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez."

köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler. aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansızın dönmüş... meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine. dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş. bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler."babalık" demişler, "sen haklı çıktın. atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için, şimdi bir at sürün var.." "karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiş ihtiyar. "sadece atın geri döndüğünü söyleyin. bilinen gerçek sadece bu. ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. bu daha başlangıç. birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?" köylüler bu defa açıkça ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden "bu herif sahiden gerzek" diye geçirmişler...bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeyeçalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış.
köylüler gene gelmişler ihtiyara."Bir kez daha haklı çıktın" demişler. "bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. oysa sana bakacak başkası da yok. şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın" demişler. ihtiyar "siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz" diye cevap vermiş."o kadar acele etmeyin. oğlum bacağını kırdı. gerçek bu. ötesi sizin verdiğiniz karar. ama acaba ne kadar doğru. hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez." birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. köyü matem sarmış. çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş.

köylüler, gene ihtiyara gelmişler... "gene haklı olduğun kanıtlandı" demişler. "oğlunun bacağı kırık ama hiç değilse yanında. oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer..." "Siz erken karar vermeye devam edin" demiş, ihtiyar. "oysa ne olacağını kimseler bilemez. bilinen bir tek gerçek var. benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde... ama bunların hangisinin talih, hangisinin şnssızlık olduğunu sadece tanrı biliyor."

lao tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlamış: "acele karar vermeyin. hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. karar; aklın durması halidir. karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur. buna rağmen akıl,insanı daima karara zorlar. çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. oysa gezi asla sona ermez. bir yol biterken yenisi başlar. bir kapı kapanırken, başkası açılır. bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz."

2007-12-15T20:20:00.000+02:00

'dibe vurdum.' cümlesini hep duyardım da dağarcığımda hiç yeri olmazdı. şu an ise öyle bir hissediyorum ki kendilerini.

'bana şans dile' de ölüyor zaten...

bazen delirmek gerek.

2007-12-15T00:06:00.000+02:00

bu hafta yerli malı haftası'ydı. bu nedenle okulumuzda çoğu sınıf yemek verdi. garson vazifesi gören biz öğretmenler, kantinde, uzun tenefüste dinlenirken , müdür yardımcısının gelip şaşkın ve sakar haliyle anlattığı olay, hepimizi epey güldürdü:

'' 6/b sınıf öğretmenleri pınar hanım, öğrencilerden, getirdikleri koladan biraz içmek istemiş. öğrenciler vermekte tereddüt edince, '' ne iş?'' demiş. öğrencilerin elinden şişeyi alarak, bardağına biraz boşaltmış ve ağzına dikmiş. dikmeyle ağzından çıkarması bir olmuş. çünkü içtiği sıvı; ev yapımı kırmızı şarapmış. yani 6. sınıf çocukları yerli malı haftasını kutlamak için sınıfa kırmızı şarap getirmiş. mutaassıp olan pınar hanım, o kadar şaşırmış ki, sıvının şarap olduğunu önce anlamamış. müdür yardımcısına ''bu ne ya?'' diye sormuş. müdür yardımcısı da şaşkın şaşkın, ''şarap!?'' demiş.
her ikisi de soluğu, şarap getiren öğrencinin yanında almış. ''

müdür yardımcısı olayı bize aktarırken, ''bardağın üçte birini içtim, yemin ederim şarhoş oldum.'' dedi. ardından öğretmenlerden biri de, '' getir şunu da biraz demlenelim.'' deyince biz sıradan öğretmenleri bir kahkaha sardı ki sormayın...

2007-12-11T18:52:00.000+02:00

buket diye bir öğrencim, korumalarıyla (kız arkadaşları) birlikte ağlayarak, yanıma geldi. öyle bir ağlıyordu ki, sesi koridorda yankılanıyordu. ''eyvah! çok kötü bir şey olmuş olmalı.'' diye düşünürken buket bağıra bağıra '' size bir şey söyleyeceğim, ama kimseye söylemeyeceksiniz!'' dedi, arkasından derdini anlatmaya başladı. etrafımıza toplanan öğrenci ve öğretmenler, sus pus olmuş, merakla diğer cümleleri bekliyordu. öğrencileri kastederek 'dağılın!' dedim ve cümlemin sonunu içimden ''lan eşek oğlu eşekler'' diye getirdim.

normalde bu küfrü kullanmam. fakat geçenlerde ben nöbetçiyken, beden eğitimi öğretmeninin, bir öğrencinin arkasından sinirli fakat sessizce ''eşek oğlu eşek!'' dediğini duydum. beden eğitimi öğretmeni de arkasını döner dönmez beni farkedince, benim bir anlık şaşkınlığımdan ve onun bir anlık utancından sonra, öğrencimizin karşısındaki çaresiz durumumuz birden çok komik geldi ve karşılıklı gülüştük. dolayısıyla, sessizce 'eşek oğlu eşek' demek, şimdilik bana komik geliyor.

her neyse, buket'i önce boş bir odaya aldım. onu sakinleştirmeye çalıştım. önemli bir olayın eşiğinde olduğumu düşündüğümden buket'e annesini çağırabileceğimi söyledim. fakat o kabul etmedi. sadece bana söyleyebileceğini belirtti. tabi hıçkırıklar boğazında düğümleniyor, ses tonuna hakim olamıyordu:
'' öğretmenim berkan var ya? beni seviyormuş. ben bunu bilmiyordum, tüm sınıfa söylemiş. ama o, daha önce de 3 sınıfta zehra'yı, 2. sınıfta da fulya'yı seviyordu. berkan hep bunu yapıyor. sürekli yanıma gelip oturuyor, derste ' ben buket'e yardım ederim.' diyor. ben ne yapacağımı bilmiyorum. pencereye çıkıyorum, o da yanıma geliyor. aileme nasıl söyleyeğim ben?'' diye feryad figan ediyordu.

bu arada ben rahatlamış durumdayım. çünkü çok kötü bir olay bekliyordum. rahatladığımı ve biraz da eğlendiğimi buket' e hissettirmemeye çalışarak:
'buket, berkan akıllı çocuk, rahatsız olduğunu söylersen, bir daha seni rahatsız etmez. hem abartılacak bir şey yok, ailene ne demeği düşünüyorsun ki?' diye karşılık verdim. fakat buket, elleriyle yüzünü kaplayıp, hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam etti.

her iki taraf da işi ciddiye almış gibi gözüküyordu.

berkan'ı çağırdım. buket berkan'ı görünce ağlaması iki kat arttı. rahatsızlıklarını ağlayarak ve kızarak berkan'a takrarladı. bu sefer berkan da ağlamaya başladı. berkan ' hayır, ben rahatsız etmedim.' deyip duruyordu.

ben biraz bunalmış durumda; ne demem gerektiğini bilmeyerek '' yeter, ikiniz de birbirinizden özür dileyin!'' dedim. her ikisi de birden sustu. buket'i gönderdikten sonra berkan'a özgürlükler konusunda küçük bir nutuk çektim. berkan da üzgün halde sınıfa gitti.

berkan daha sonraki derste, 'öğretmenim, bir şey söyleyeceğim ama kızmayacaksınız.'' dedi. 'eyvah, ne diyecek acaba?' diye düşünürken; bu konuda kararsız olduğumu belirttim. o da cevabımı takmayarak ' ben biraz sıkıldım.' dedi. hep birlikte güldükten sonra, berkan'ı o an yaptığımız etkinlikte görevlendirdim.

2007-12-10T21:59:00.000+02:00

tarihi, toplumsal tarih ve popüler tarih dergileri sayesinde sevdim, diyebilirim. okulda öğretilmek istenen tarihten hiç bir şey anlamazdım. savaş tarihlerini hala karıştırırım. bu konuda kendime güvenemem.

özellikle, selçuklular, osmanlılar dönemindeki savaşlar ve sebepleri, savaşların önemi, sonuçları, tarihteki ilk antlaşmalar, ilk devletler öyle anlatılırdı ki, kuru, hikayesi olmayan, anlamsız bilgiler gibi gelirdi. şimdi ise tam tersini düşünüyorum. fakat ilgim artsa da bilgilerim bazen çok güvensiz olabiliyor.

bugün, sosyal bilgiler dersinde 1. dünya savaşı'nın sonları ile kurtuluş savaşı'nın başlangıcını anlatıyordum. 'çanakkale zaferi'nden sonra şu oldu, bu oldu' derken 'm. k. atatürk 9. ordu müfettişi olarak 19 mayıs 1919'da samsun'a çıktı.' dedim. sınıftan aysu diye bir öğrencim 'hayır öğretmenim, 5. ordu müfettişi olarak samsın'a çıktı.' dedi. o an benim için dünya durdu. ''aha! yakalandım, '' diye kalbim küt küt attı. kısık bir sesle 'öyle mi?' dedim. halbuki derse başlamadan önce ne kadar çalışmıştım. aysu da beni uyarırken o kadar kendine güvenliydi ki, azıcık olan güvenimi yerle bir belirtti. ders sonuna kadar atatürk'ün müfettişliği ile ilgili bir cümle kurmamaya dikkat ederek konuyu bitirdim. dersin sonunda gizlice kitaba baktım; 9. ordu müfettişi, yazıyordu.

bana şans dile (wish me luke)

2007-12-09T21:39:00.000+02:00

orta okul yıllarımda trt'de 'bana şans dile' adında çok sevdiğim bir dizi seyrederdim. lakin 2. dünya savaşı yıllarında iki casus kızın maceralarının anlatıldığı bu dizinin hiç bir karesini hatırlamıyorum. hatırladığım tek şey; seyrederken yada diğer bölümünü beklerken yaşadığım duygularım.

hatta bloğumu güncelemeden önce bu dizi ile ilgili bir kaç yazı okudum. dizinin resimlerine baktım. benim seyrettiğim diziyle hiç bir bağlantı kuramadım. sanki kızlar daha güzeldi, renkler daha pasteldi. herhalde 'bana şans dile' adında casusluk olaylarının anlatıldığı başka bir dizi yoktur. sonuçta diziyi hatırlamıyorum ama sevdiğimi hatırlıyorum.

kafamda orijinali bulunan(!) bu diziyle alakalı olarak 'şans' sözcüğünün bende ayrı bir yeri vardır. nerde görsem hemen dikkatimi çeker.
bugün markete gittiğimde de, girişte indirimli bölgede, dikdörtgen biçiminde kesilmiş renkli kartondaki ''şans bitkisi, 1.5 ytl' yazı dikkatimi çekti. gözüm, yazının hemen altındaki cam kavanozun içindeki bambooları gördü. şans sözcüğünün şerefine ben de bir tane aldım.

internetin olanaklarını yeni keşfeden ve hala küçük bir resmi bile indiremeyen biri olarak, şans getiren bamboolarla ilgili küçük bir araştırma yaptım:
şans getiren bu bambooların hikayesi, eski çin geleneklerine uzanıyor.
çin geleneklerine göre güzel bir yaşamın üç ana maddesi varmış; mutluluk, uzun ömür ve bollukmuş. çinliler, bamboo bitkisinin bu üç nimeti evlerine getireceğine inanırlarmış. aldığın bamboo sayısı değişik anlamları ifade ediyormuş:

3 bamboo; mutluluk, bolluk, uzun ömür,
6 bamboo; başarı ve refah
7 bamboo; sağlık
8 bamboo; büyümeyi ebedileştirmek
10 bamboo; tamamlılık ve mükemmellik...

bu durumda bir tane bamboo aldığıma göre, bana pek bir şey kazandırmayacak gibi görünüyor. yarın üçe tamamlasam desem de; normalinden ucuz olduğu düşünülen bamboolar çooktan tükenmiştir. ertesi güne hiç bir şey kalmaz.

en iyisi, bir tane olan bambooma, sevdiğim diziyle örtüşen ' bana şans dile' ismini takayım da onunla aramda özel bir bağ oluşturayım. yapraklarını hiç kesmeyeyim de bana gelecek olan şansı ve bereketi yok etmeyeyim.

2007-12-06T23:00:00.000+02:00

bu gün okulda öğle sonu halk oyunları egzersiz çalışmam vardı. çocukları koridora topladığım sırada, dış kapıdan bir bağırtı geldi; 'A..NA GODUĞUMUN ÇOCUĞUUU!!!'

'ihh!, aman! bu da ne?' diyerek etrafıma bakındım. önce çocuğu gördüm; omuzları iyice düşmüş, sapsarı kesilmiş bir vaziyette arada arkasına bakarak merdivenlere doğru seyirtti. korkudan ve utancından etrafına bakamıyordu. o merdivenlerde, çocuğun hayatının heba olup gittini hissettim.
sesin sahibi de arkadan çocuğu takip ediyordu. elinde uzun bir hortum olmasına rağmen beklediğim bir canavara benzemiyordu. tam tersine adamın görüntüsü, üzerindeki eskimiş ceketle, düşük omuzları ve zayıf bedeniyle bana çok dokundu. ikisinin durumu çok ağırdı.

sonradan edindiğim bilgilere göre; çocuk 'matematik kursuna gidiyorum.' diye, her gün babasından aldığı parayı internet kafede harcıyormuş. okulun şikayeti üzerine baba, çocuğu takip ediyor, internet kafede yakalıyor. bunun üzerine de çıldırıyor. elindeki hortumla, yolda döve döve okula getiriyor.
o an okulda hayat durdu, herkes film seyrediyordu.

çıldırmak an meselesi...

2007-12-05T22:24:00.000+02:00

2007-12-03T18:33:00.000+02:00

akşama doğru, şöyle bir yürüyeyim dedim. özellikle müstakil evlerin olduğu sokaklardan geçmeyi tercih ettim. burnuma bazen yemek kokuları, bazen de yeni yanmaya başlamış olan kömür kokusu geldi.

kömür kokusu bana gençliğimi hatırlattı. ilk defa üniversiteye gittiğimde tanımıştım kömürü ve kokusunu. çünkü bizim oralarda kömür yakılmazdı. kışları sert geçmediğinden, odun tercih edilirdi.
akşam üzerleri, güneşin solgun ışınları eşliğide, o kıraç dağların çevrelediği burdur sokaklarında yürürken tanımadığım kömür kokusu, bulunduğum yere ne kadar yabancı olduğumu hissettirirdi. annemi özlerdim o zaman.

şimdi de kömür kokusu, bu leblebi diyarında ne kadar yalnız olduğumu hissettirdi tekrar.

2007-11-28T18:23:00.000+02:00

dersten sonra öğrencilerim; zehra, derya ve berkan'la kitaplığı düzenledik. liste hazırladık, kitaplara numara verdik. heidi, polyanna, define adası, kibritçi kız gibi klasik kitapların çoğu var.
bunların yanında saadettin kaplan'ın, kemalettin tuğcu'nun azımsanamayak kadar kitabı mevcuttu, onları eledik.
yorulmuştuk, çocuklara 'hadi gidelim artık.' dedim. zehra da abartılı yorgun argın halleriyle 'gidelim gaffur.' dedi.

2007-11-28T17:17:00.000+02:00

''(öğretmenler odasındayız.)
2. sınıf öğretmeni:
- vallahi ben hiç resim, müzik, beden eğitimi dersi işlemiyorum. hep matematik türkçe işliyorum. öğrencilerim çok iyi...
ben:
..........
2. sınıf öğretmeni:
- matematikte bölmeyi de verdim geçen gün. türkçeden tüm noktalama işaretlerini verdim. çocuğumun okulunda ayrıca matematik ve türkçe kursu veriliyor. ingilizceyi öğenmesi için de o sınıfa özel öğretmen tuttuk.
öğretmenler hep birlikte:
-ne güzel!
(öğretmenimizin 3. sınıftaki çocuğu da masada, yanımızda oturuyor ve hiç konuşmuyor.)
ben:
-bölme işlemi sanırım şu anda verilmiyor?
2. sınıf öğrt:
- zeki çocukları niye durduralım, alan alsın, dedi.
ben:
-müfradatta verilenleri öğrenmesi yeterli değil mi? biraz müzik, biraz resim, biraz koşu, vs olsa.
2. sınıf öğrt:
- bana niye diyorsun ki?
ben:
-...?
bu öğetmenimiz anında bana soğuk davranmaya başladı.''

2. sınıf öğretmenimizin öğrencileri matematik ve türkçede çok iyiler. en iyi sınıf seçilmiş. veliler de bu durumu olumlu karşılıyor. kenar mahalle okulu olmasına rağmen, bu sınıfın öğrencileri geçen yıl, bir ayda okuma-yazma öğreniyor.

okul idaresinin ve velilerin bilinçsizce öğretmenleri yarıştırması, bu yarışın da sadece bilgi yüklemeye dayalı olması, öğretmen ve çocukları bir yarış atına çeviriyor. çocuğun motivasynu sadece yarışı kazanmak üzerine oluyor. bu süreç her yaştaki öğrencileri yıpratmakla kalmıyor, kendi ilgi ve yeteneklerini keşfetmelerini de önlüyor. kendilerini ifade edemiyor vs. keşke bu kadarla kalsa.

hayat herkes için çok zor...

(http://akanbayrakdar.blogcu.com/2380150/
http://www.muzikbilim.com/7m_2007/uslu_m.html
http://kunar.blogcu.com/1213103/) bakınız.

öğrencilerim

2007-11-26T23:55:00.000+02:00

zehra diye bir öğrencim, benim dediklerimi sürekli tekrar ediyor. ben de ona 'papağan' adını verdim.
arif, tam bir kabadayı gibi davranıyor. ne zaman ona bir şey söylesem 'tamam yav, tamam!' diyor.
görkem adlı bir öğrencim, gözlük takıyor, gözlüğünden de utanıyor. çok içlidir.
tuğçe ise arkadaşlarını hep şikayet ediyor.
berkan, çok kibirli.
gülçin, ödev yapmamak için her şeyi yapan zeki biri.
ismail de sürekli ayaktadır.
arkası yarın...

hoş geldiniz

2007-11-24T21:34:00.000+02:00

sevgili öğretmenim sizi
çok seviyorum ama baazen sizde çok sinirleniyorsunuz ve
Kendinize hakim olamıyorsunuz
Benim niye parmak kaldırmadımı
sorarsanız sizden korkuyorum
ve sizyanlış söyleyince kızıyor-
sunuz LÜTFEN BANA KIZMAYIN
Aysu ALAGÖZYAYLASI
4/A HOŞ GELD-
İNİZ öğretme-
nim
Milan YILMAZA SAGILARIMLA

edi ve büdü

2007-11-19T19:14:00.000+02:00

dilek'in yaşlı ve sevimli olan annesi ve babası:
' anne:
- mmmm, börek çok güzel olmuş, yesene yavrum.
ben:
- evet, çok güzel ama ben doydum, elinize sağlık.
anne:
- süleman sen az yemelisin, şekerin yükselecek bak!
baba bana dönerek:
- yav yav, ne yedim kızım bak; azıcık! bunlar abartıyorlar yav, cık cık cık!
bu arada baba ağzına kocaman bir lokma atar, yanında da yemesi yasak olan bir biber...
anne:
- bana bak süleman, çizmeyi aşııyon! ' diyerek babanın mırın kırınlarıyla diyalogları son bulur.

2007-11-08T21:44:00.000+02:00

biraz da huzur...

ah brody!

2007-10-31T17:41:00.000+02:00

brody'nin başı belada. her gün bir sıkıntısı oluyor. o'nu gördüğümde içim acıyor. gözümün önünde eriyip gidiyor zavallı.
fakat nalet şey paramı da su gibi içiyor! sıradan bir memur olduğumu bilmiyor mu sanki? para biriktirmeyi de sevdiğimi... o'nu aldığımdan beri cebimde tek kuruş yok. bravo sana brody! alacağın olsun!
bir de mahallenin çocukları brody'e sataşıp duruyorlar. bir ara tamponda tornavidayla bir delik açmışlardı. şimdi de kabuklarını soyuyurlar. kendisi de hiç ses çıkarmıyor. bir bağır, çağır, 'ne oluyor?' de. 'başka arabalara gidin! ne istersiniz sahibimin paralarından?' de.
aşk olsun sana brody, aşk olsun!

boşluk günleri

2007-10-26T18:41:00.000+03:00

bir tatille daha karşı karşıyayız. ben de her zaman olduğu gibi, gene şu çok sevdiğim(!) çorum'da takılacağım.

belki film seyrederim, belki de beni kahvaltıya amasya'ya davet eden arkadaşlara takılırım, belki de hep uyurum, belki de yürüyüşe çıkarım, belki de ikinci sevgilim olan dilek'le, oğlundan zaman bulursa, sinemaya giderim, belki de kös kös duvarlara bakarım, belki de sucuyu çağırıp su damlatan kalorifer peteklerinin sorununu hallederim, belki de kitap okur, hiç dışarı çıkmam...

gerçi benim tatilim yarın öğle başlıyor. egzersiz çalışmam var. halk oyunlarından adıyaman yöresini öğretiyorum. sonrasını düşünme kızım! anlık yaşamak lazım...
bir de;
atilla ilhan'ın 'fena halde leman' kitabının kapağı 657'li arkadaşlara, müstehcen gelecek diye, okulda, boş derslerimde okumuyorum. yoksa ben de mi muhafazakarlara katıldım gaffur?

değerlendirme

2007-10-25T00:13:00.000+03:00

önce komuyu anlattım.
çoğunun anladığına kanaat getirince, ufak bir değerlendirme yapayım dedim ki böylece başarımın keyfini çıkartabilecektim. soruları hazırladım ve sınıfa sundum. kimsenin birbirine bakmaması için elimden geleni yaptım.

sonuç vahimdi: 34 kağıttan beşi dışında hepsi ciddi yanlışlarla doluydu.

peki şimdi ben nasılım? derin bir boşluk hissiyle dolanıyorum ...

ilkokulda öğretmenimi hiç sevmezdim. bir de müdürümüz vardı ki, o'ndan ödümüz patlardı. bazen matematik dersine girerdi bu. o'nu görür görmez hepimizin gözleri fal taşı gibi açılırdı. korku filmleri, hislerimiz yanında hiç kalırdı. en çok da parmağına taktığı yüzükten korkardık. kırmızı taşı vardı bu yüzüğün: her an onu kafanda hissedebilirdin. ben o yüzüğün tadına hiç bakamadım ama yaşayabileceğim acıyı öyle bir hayal ederdim ki dersin çoğunu anlayamazdım.

ilkokuldan mezun olunca okumak istemedim. okul benim için stresten ve korkudan ibaretti. fakat ailem zorla gönderdi. matematiği de lisede sevdim. doğru düzgün dört işlemi bilmeden integral, geometri sorularını çözmeye başladım...

şimdi öğrencilerime ulaşmakta zorlanıyorum.

onları korkutuyor muyum acaba? bazen çok bağırıyorum onlara çünkü. özellikle 'ödevimi yaptım da evde kaldı' dedikleri zaman...

sabahattin ali

2007-10-23T00:25:00.001+03:00

sabahattin ali'nin 'kuyucaklı yusuf' kitabını okudum. karekterlerinin tek boyutlu olduğunu düşünmeme rağmen yine de okurken sürekli akan göz yaşlarıma hakim olamadım.
şiirlerini daha çok severim.

şu da o sevdiğim şiirlerinden biri:

ISTEK

Yanıyor beynimin kanı,
Bilmem nerelere gitsem?
İçime sığmayan canı
Hangi rüzgara eş etsem?
Akşam sular karardı mı?
Bir dağa versem ardımı,
İçimi yakan derdimi
Sağır göklere anlatsam

İçiliversem dem gibi,
Kırılıversem cam gibi,
Şamdanda yanan mum gibi,
Sabahı görmeden bitsem

Bir yüce ormana dalıp
Ya bir dağ başına gelip,
Beni yaradanı bulup
Malını başına atsam

Görünmez kollar boynumda.
Yarin hayali koynumda,
Sıcak bir kurşun beynimde,
Bir ağaç dibinde yatsam.

böyle şöyle

2007-10-19T19:08:00.000+03:00

sonunda taşındık. taşınırken çok zorlanmadık ama bir sürü masraf yaptık. güzel olduğunu düşündüğümüz bir perde aldık. onu çok seviyoruz. fakat çok yorulduk.

yeni sınıfıma da hemen alıştım.

merkezde çalışmak meğer ne kadar kolaymış? tenefüslerde çay hazır oluyor, temizlik derdim yok, öğrencileri kontrol etmek yok. sadece dinleniyorum. inanamıyorum valla. her an bana gelip ' hey sen! köye dönüyorsun!' deyivereceklermiş gibi geliyor. bu düşünceler veya hisler, okul idaresine karşı tavrımı yalakalık düzeyine çekiyor,(!) onlar da yeni gelen öğretmenin bu 'naif'' hareketlerine anlam veremiyorlardır; ha ha ha!

11 saatim boş ve otuz saat ek ders ücreti alıyorum. yani hiç yorulmuyorum. öğretmenler ve müdür çok sempatik. öğrencilerim süper, çok sevdim. çok güzel espri yapıyorlar, daha sonra bu esprileri sizlere aktaracağım. fakat daha önceki sınıfımı aldatıyormuş gibi de hissediyorum...

çorum'da bir heyecan bir heyecan

2007-09-20T22:34:00.000+03:00

yeni bir okulda göreve başladım. içimde hafif bir burukluk vardı. çünkü öğrencilerimden ayrılmıştım. gülser'in yüzü gözümün önünden gitmiyordu. neyse ki şimdiki öğretmenleri benim çok sevdiğim eski bir arkadaşım. umarım yeni öğretmenlerini beni sevdikleri kadar sevmezler...

yeni okuluma da çabuk alıştım.
sınıfıma girer girmez, öğrenciler bir arkadaşlarını şikayet ettiler. ben ise yeni gelmişim, üzerimde bir çekingenlik, bir gariplik var. şikayet edilen öğrenciye dönüp sert bir sesle: 'arkadaşlarına niye iyi davranmıyorsun?' dedim. o ise hiç duraksamadan: ' iyi davranacağım da ben iyi değilim, çünkü sünizitim!'dedi.

bir de, iki de bir bayılan bir öğrenci var ki ilk iki gün beni deli etti.
kitapları dağıttıktan iki saat sonra ders kitaplarını kaybetti. kirpikleri o kadar uzun ki, tuhaf yani. gözleri yusyuvarlak ve büyük, kirpikleri gözlerinin ancak bir kısmını örtebiliyor. çok sessiz, sürekli yere bakıyor. bazen içimden o'nu sallamak, çimdiklemek 'hey kendine gel!' demek geliyor...

yuvarlak hatlara sahip bir öğrencim de sürekli ağzı açık, dili dışarda duruyor. ders anlatırken bazen gözüm o'na takılıyor; 'hey! ağzını kapat!' deyip ders anlatmaya devam ediyorum...

bu hafta başkanlık seçimini yapıyoruz. bir öğrencim yaptığı konuşmasında ' sizi hiç dövmeyeceğim' dedi.

işte böyle, yeni okul, müdür, öğretmenler... sonuçta sevimli bir okul. allah sonunu hayır etsin.

esrarengiz telefon(!)

2007-08-07T18:32:00.000+03:00

bu sabah telefon sesiyle uyandım. telefondaki ses öyle kısıktı ki, bir telefon manyağı ile karşı karşıya kaldığımı sandım. tam mırıltı halindeki bu sesleri duymamak için telefonu kapatmak üzereyken; 'öğretmenim, öğretmenim benim kadir.' cümlesini zar zor duydum.
'ne oldu kadir, niye böyle sesiz konuşuyorsun?' dedim.
derinden gelen bir sesle 'hiç, ne zaman geleceksiniz?' dedi.
'kadir, beni aradığından annenin haberi var mı?' diye ben de onun ses tonuna uyarak zor bir soru yönelttim.
kadir sanırım şöyle cevap verdi;' tabi öğretmenim...' ve başka başka şeyler mırıldandı, telefonu kapattı.

annesi bir duysa...

norah jones

2007-08-06T15:42:00.000+03:00

beğendim.

nezaket

2007-08-03T13:31:00.000+03:00

hayatı berbat etmeme sanatıdır...

müdürüm ve çorum'dayım

2007-08-02T11:00:00.000+03:00

yeni yıkanmış, rüzgar eşliğine bir o yana, bir bu yana savrulan saçlarımla sabah serinliğinde en sevdiğim cafe'nin yolunu tuttum. carmen'in bahçesinde, gazeteler eşliğinde çay içtim, poaça yedim. hafif, serin olan bu rüzgar da cafe'nin ikramı gibiydi. bıraksalar akşama kadar otururum.
cafe hizmetini, sabah saatlerinde doruklara çıkarıyor. herkesin elinde bir gazete ya da laptop; bir yandan işlerini yürütüyorlar, bir yandan kahvaltılarını yapıyorlar.

fakat bu gün arka masada bir grup sağlıkçı vardı ki beynimi ütülediler. çoğunluğu kadın olan bu grup bağıra çağıra sohbet ediyordu. hatta özel olabilecek bazı cümleleri etrafa duyurmaktan çekinmeyen bu teröristlerin bas halindeki kahkaha sesleri öyle bir çığrından çıktı ki, az daha kalkıp uyarma gafletinde bulunacaktım.

gaflet dedim, çünkü; o an şöyle göz ucuyla etrafıma baktım. herkes gazetesini okumaya devam ediyordu. kimsede rahatsızlık belirtisi yok gibiydi. hatta onlara bakınca bir an o masanın rahatsızlıklarını duymadığım sanrısına kapıldım.

gazeteme dönünce tekrar o salak 'ha! fa' ha! o mor kazağımı getir, tamam mı? ha! ha! ha! gördün mü o hastayı? ha ha ha'' sesleri gelmeye başladı.
1. neden kimse rahatsız olmuyordu?
2. onların yüksek sesine mi yoksa kendi altlarını çezme gayretlerine mi taktım kafayı?
3. onlar benden önce varlardı, benden sonra mı gideceklerdi?
4. onları gözlerimle uyarsam, çok mu sabırsız bir kişilik göstermiş olurum?
5. ben niye bu kadar taktım? kendi altımı mı çiziyorum, yoksa benimki başka bir tür görgüsüzlük mü?
6. ben kafayı mı yedim bu çorumlarda? bir çay daha içeyim.

borsa, çökme gayreti gösteriyor. ne yapsam acaba?

su sorunu nasıl bu duruma geldi. dünyanın en kurak yerlerinden biri olan suudi arabistan'da su hiç kesilmiyormuş. nasıl oluyor da bizde bir yaz kuraklığı ile türkiye'nin tarımı çöküyor, su kesintileri başlıyor, salgın hastalık haberleri yayılıyor...
bu arada,
'ha, ha, ha! çok açıktım ben' ve ' ben gece yarısından beri açım! ha! ha! ha!' sesleri devam ediyor.

benim en çok taktığım t.c. anayasa'sındaki, 'herkes türktür ve resmi dil,' kavramları tartışılıyor. bu beni çok sevindiriyor. değişmese bile tartışılır hale gelmesi bile umut verici bir durum. hadi bakalım, umarım, bir yere geliriz.

aha! cafe'yi işleten adam, o masaya yöneldi, bir şey diyecek galiba: 'biraz sessiz olsanıza yahu, ha! ha! ha! neyi paylaşamıyorsunuz?' bir sandalye çekti ve yanlarına oturdu. şimdi de hep birlikte: 'haa! haa! haa!'

ben en iyisi sendika'ma gideyim. oraya birgün gelmiştir. biraz da orda otururum. bedava çay da içerim.
saat; 9:30. acaba taylan sendika'yı açmış mıdır?

yürüyelim biraz gaffur...

can sıkıntısı

2007-07-30T15:06:00.000+03:00

bu gün köydeki bir velimi aradım. telefondaki sesi tanımayınca, 'kimle görüşüyorum?' dedim. telefondaki kadın sesi de ' beninen görüşüyon' diye yanıt verdi.

'alçaklık ve ihanet kuramı: borges'
birgün gazetesi'nin kitap ekini okumak istedim. sade olmayan ağdalı bir dille karşılaştım. günlük bir gazete ekinin bu kadar ağdalı sol söylemine neden ihtiyaç duyduğuna anlam veremedim. sonsuzluğun sonsuzluğu gibi uzun cümleler, bir türlü gelmeyen yüklemler...
ben de okumaktan vaz geçtim. şu sıcak yaz günlerinde brad pitt'in maceralarını okumak daha keyifli geldi.

bir mdr. yetkili öğretmenin yaz tatili

2007-07-27T17:23:00.000+03:00

tatilimin ilk bir ayı bitti. çorum'dayım. okulumun resmen kapanması da benim istifa etmeme bağlı. ben ise istifamı(mdr. yetkililikten) vermek için mem'e gittim. ilgili memur tatil yapıyormuş. bu nedenle okulun mührünü teslim edemiyormuşum. memur da ayın 6'sında gelecekmiş. şimdi ben ne yapmalıyım? şu çorum'da tanıdığım bir ben kaldım. kaçayım da birazcık şu yorulan bedenimi dinlendirmek için bir tatil yapayım desem cebimde 22 ytl var, kötü fikir. hatay'a gitsem gene de cebimde 22 ytl var, gidemem. bir de 'gebermeyesice' işi var(!)onu da anlatmayayım şimdi.

işte 2007 tatilimin fotoğrafı.
sabah kalkıyorum. kendime üçü bir arada olandan kahve yapıyorum. biraz borsa'yı izliyorum. borsayla ilgili sevinçler, üzüntüler, beklentiler birbirini takip ediyor. arkasından mem'e gidiyorum. işlerimi takip ediyorum. akşam da şuraya buraya telefon açıp bol bol konuşma ihtiyacımı karşılıyorum.

yalnıııız; en kısa zamanda izin almadan kaçacağım.
lakin mdr. olduğumdan ek ders ücretini 300 ytl olarak 10 gün sonra alacağım, kaçtıktan sonra eylülde de aynı parayı alacağım, amaaannn...

baskın oran bizim de sesimiz olsun

2007-07-15T15:06:00.000+03:00

samandağ ile ilgili perihan mağden'in yazısını okudum bu sabah. lale mürdür ile bizim oraları gezmişler. o'nun deyimiyle tuhaf bir otelde kalmışlar. devletin tek bir yatırımının dahi olmadığına şahit olmuşlar. fakat bundan şikayetçi değilmişiz, yeter ki bize dokunmasınlarmış.

belki de doğru söylüyor; biz samandağ'ın arapları devletten korkuyoruz. bastırılmışız. kimliklerimiz o kadar aşağılanmış ki arap olduğumuzdan utanıyoruz. kendimizi sadece samandağ'da iyi hissediyoruz. bizim uzak komşularımızda bir tanesi hiç türkçe bilmediği halde türk olduğunu iddia ediyor. belki de hayatında hiç hatay dışına çıkmamıştır.

kendi seçtiğimiz milletvekileri de meclis'e girince arap olduklarını hemen unutuyorlar. otuz yıl önce samandağ neyse şimdi de öyle. ancak suudi arabistan'da çalışanların yaptıkları bir kaç yeni bina güzel ilçemize değişim hissini verebiliyor.

dünyanın ikinci uzun kumsalını bizden başka kimse bilmez. gurur da duyarız. tarihi yerlerimiz çoktur. fakat gene sadece biz görürüz. kendi fabrikamızı kendimiz kurarız, yolumuzu ödeneksizlikten kendimiz yaptırmaya çalışırız. memurlarımız da mecburi hizmetini tamamlar tamamlamaz kendini hemen samandağ'a atar. ankara'da olan şeyler bizi pek ilgilendirmez. belediye başkanlarımız hiç çalışmaz, paraları cebe indirir, kimse hesap sormaz.

bir sömürge bile olmayan, ekonomik sıkıntısını suudi arabistan'da hizmetçi gibi ve aşağılanarak gidermeye çalışan, ülkemiz olmasını istediğimiz türkiye'den hiç destek almayan ve ondan korkan bir yer bizim samandağ'ımız.
en solcu söylemlerde bile, şu zavallı samandağ'nın sıkıntıları yer almaz. ama olsun, biz ayrı bir ülkeyiz. samandağ ülkesi, sadece polislerimiz türk. yakında samandağlılar da polis olup evlerine dönecekler.

bir var, bir yok

2007-06-25T22:51:00.000+03:00

bir türlü tam olarak yerine getiremediğimizi düşündüğümüz sorumluluklarımızın yarattığı hezeyanlar hayatımızı çoğu zaman felce uğratıyor. sorumluluklarımızı yerine getirmekte zorlanıyoruz. zorlandığımız için de psikolojimiz bozuluyor. piskolojimiz bozulunca da hayatımız boktan oluyor. şunu bunu suçlamaya, 'niye ben?' demeye, başlıyoruz.

erhan'a gelince yukarıda anlattığım şeylerden dolayı son bir yıldır Onu gördüğüm söylenemez. sendika yönetimi de o'nu unuttu. hayalet gibi bir burda, bir orda. o da kendini unuttu sayılır. 'erhan bey, güle güle! sevgili kankam, saygılar!'

yaprak sarması

2007-06-21T01:54:00.001+03:00

yoğun günler geçiriyorum.
bir de şu köye gitmemek için katıldığım izcilik kursu beni telef etti. bir de akşamları spora gidiyorum, bir de müdürlük işlerini yürütüyorum, bir de sarma sarıyorum. saat; 02.00'da bitti. pişirdim de. fakat sanki olmadı. sarmalar gereğinden fazla şişti. her neyse. ben hayattayken'in tadına bakmasını istiyorum. bakarsa belki çok beğenir ve sarmaya karşı takındığı acımasız tutum yok olur. bu da benim sayemde olur.
şu sıralar bir karmaşa içinde bulunmamdan dolayı kendimle ilgili her konuda bir ayar çekmem gerektiği düşüncesindeyim. dolayısıyla blog ismimi de değiştirdim. bu günlerde muallime olarak kendimi iyi hissetmiyorum.

if I were a rich man, nını nını....

Fiddler on the roof - If I were a rich man

2007-06-20T08:02:00.000+03:00

hafta sonu

2007-06-03T22:58:00.001+03:00

tatar çölü:
iç karartıcı bastiani kalesi'ne vardığında genç teğmen giovanni drago tarifsiz bir sıkıntıya kapılır. ilk görev yeri olan bu kaleyi bir gece bile kalmadan terk etmeyi ister. harekete geçemez. kalede en fazla dört ay kalmaya karar verir. alışkanlıkların uyuşturucu etkisi, askerlik gururu, gündelik ritüellerle dolan bir hayat boşluğuna bağlanması ve tatar çölü'nün vahşi cazibesi bu dört ayı yıllara çevirir.
tatar çölü, niçin yaşadığımızı ve insanın alışkanlıklarına sarılmasını sorgular.

dersten sonra sanayi'ye gittim. brodi'nin bir kaç küçük sorunu vardı. izbandut gibi bir adamla 'yurtta çalışan bir elemanın kocası' brodi'nin sorunlarını konuşmaya çalıştım. lakin izbandut adam, beni dinlemiyordu. 'şu yapılacak, bu yapılacak' diyordu. ben ise 'hayır, nasıl yani?' gibi karşılıklarla o'nun brodi'ye müdahale isteğini engellemeye çalıştım. sürekli konuşuyordu. ben o kadar bunaldım ki, kendimi, izbandut adam'ın da benden kurtulmaya çalışması ile eve attım.

fakat bekle bekle arabadan ses yok. adam aramıyor. neyse ki saat 20:45'te izbandut hayvan adam aradı. 'hocam işi yeni bitti. ben arabayı getirecem, siz de beni bırakacaksınız.' dedi. beni bir korku sardı. adama 'ben bu saatte bırakamam' dedim. adam anlamıyor. benim evim taa bilmem nerde, nasıl gidecem?' gibi laflar etti. yanıma alacak kimse yok. o kadar kızdım ki. 'tamam lan izbandut adam, bırakacam' dedim. saat 21:00'da kızgınlıkla ve korkuyla bindim arabaya. adamı eve bırakacağımı sanıyordum. meğer, onu tekrar sanaiiye bırakmam gerekiyormuş. çünkü arabası ordaymış. orası öyle bir sessiz geldi ki, kafayı yiyecektim. bu tatar çölü'nde yardım isteyebileceğin kimsenin olmaması ve de böyle bir yerde kendi işimi halletmek zorunda kalmam beni çok yıprattı.
sonuçta eve sağ salim geldim. adam elime bir liste tutuşturdu; masrafı yüz milyon olarak gösterdi.
ertesi gün listedeki parçaların gerçek fiyatının 20 milyon civarında olduğunu bir arkadaştan öğrendim.

songül bdilek ve ben 'next' filmine gittik.
film, philip k. dick' in 'altın adam' adında bir romanından uyarlanmış. biz beğendik ama romanı okuyanlar hiç beğenmedi. kitabın çar çur edildiğini düşünüyorlar.
işte böylee...

hebele hübele

2007-05-23T22:05:00.000+03:00

uzun zamandır baharın tadını çıkaramıyorum. şu tayin muhabbeti yüzünden bahar mahar anlayamıyorum. tayinim çıkarsa her şeye yeniden başlamak gerekiyor; yeni bir dağ köyü, yeni öğrenciler, yeni sorunlar... gelecek yıl izmir'de olabilirim. bu beni hiç heyecanlandırmıyor. tam tersine çok korkutuyor.

brodi gene bozuldu. bilmem ne ettiğimin arabası! camını açarsın, bir daha kapanmaz; stop ettirirsin, bir daha çalışmaz; 30 milyona temizlettirirsin, belli etmez. sevmiyorum seni brodi. pis! satacam seni. yedin, bitirdin beni. o yurt nöbetlerini senin için mi tutuyorum ben şerefsiz!

gelelim, kötüyüm ben'e. istifa ettiğini duydum. kendisine göre mutlaka haklı gerekçeleri vardır (ki ben o gerekçelere katılmıyorum) yine de o benim canım.

bu gün ikinci sınıf öğrencim hüseyin'e sert bir ifade takınarak 'ödevini göster!' dedim. o da yumuşakça 'maalesef, yapamadım. çünkü kitabım kayıp, bir de okuldan karton alamadım' dedi. söyleyiş tarzı beni çok güldürdü. özellikle şu 'maalesef'.

pazartesi; hasta olduğumdan okula gitmedim. evden çıkarken evin anahtarı yerine arabanın anahtarını aldım ve dışarıda kaldım.
salı; arkadaşım kıymet'e gittim. bahçede oturuyorlardı. o'na 'evin anahtarını versene,' dedim. anahtarını aldım. içeri girdim. işimi yaptım. sonra kapılarını çektim, çıktım. kıymetler de dışarıda kaldı.
çarşamba ... her neyse, hebele hübele yani ...

ahh dünya!

2007-05-02T23:51:00.000+03:00

hafta sonu hatay'a gittim.
on beş yıldır ilk defa bu zamanlarda gidiyorum oraya: baharın nasıl bir şey olduğunu anlamak için bu vakitlerde orada olmak gerekirmiş, bir kez daha gördüm. orda yaşayanlar ne kadar şanslı.
herneyse en sevdiğim yer olan mandalina bahçesinde gezindim ben de. ağaçlar beyaz renge bürünmüştü. yaydıkları kokunun güzelliği beni sarhoş etti. özellikle bu gezintiyi annemle birlikte yapmam beni daha çok mutlu etti.
annemle bahçeden limon kopardık. o sırada annemin, 'biliyor musun bu bahçe olmasaydı, ben çoktan ölmüştüm' demesi içimi burktu.
yaşlığımı bahçe içinde kırmızı pancurlu bir evde geçirmek istiyorum.
arkadaşım 'kotüyüm ben'e de ayrıca burdan sevgiler saygılar sunarım.

yurt nöbeti

2007-04-19T23:21:00.000+03:00

bugünlerde yurt nöbetlerim beni çok yormaya başladı.
yurtta, köylerinde okul bulunmayan 2. kademe kız öğrencileri kalıyor. sürekli ciyaklıyorlar ve mümkün mertebe seni dikkate almıyorlar. zor bir hayatları var. yurtta kalan 14 yaşında bir kız çocuğu, başkasının parasını çalmış. bunu da, yurt başkanı arkadaşının tehditleri sonucu, itiraf etmiş.
Yurt başkanı öğrenci de bize söyledi. daha önce de hırsızlık olayları olmuşmuş. şikayet edildiğinde mdr. yrd. o'nu bir güzel duvara çarpmışmış. fakat gene de uslanmamışmış. kız, 'bu işi bana başkası öğretti, şimdi bırakamıyorum, elim uzanıveriyor' ifadesinde bulunmuş. annesi ölmüş, babası da üveymiş. üvey babası kıza sürekli tacizde bulunuyormuş.
kendi ile ilgili olan bu hikayeyi rehberlik öğretmenine anlatmış. rehberlik öğretmeni de tüm okula duyurmuş.
rehberlik öğretmenlerinin, öğrencilerin problemlerini müdürlerine ispiyonlayarak çözdüğünü bilmiyordum. kız, okulun mdr. yardımcısına şikayet edildi. mdr. yrd. da kızın ıslah evine verilmesi için bir üst makama şikayet etmiş. gerekçesi 'kız, başından geçen olayları anlatırken, kendisini kötü hissetmediğini söylemesi ve 'beni yurtta taciz ediyorlar' diye şikayette bulunursa başımıza kalır, mantığıymış.
her yerde, kimsesiz olmak bir suç.

3. sınıf olan öğrencim Hanife Demir'in günlük defterinden

2007-04-19T22:40:00.000+03:00

(orijinaldir)
12.04.2007
Sevgili günlüğüm,
Öğlen eve geldik. Annemin ayağına çivi batmış. Bize söylemedi. Sorduğumda 'Ayağıma çivi battı' dedi. Ben az kalsın ağlayacaktım. Gözlerim sulandı. Çok üzüldüm. Tahtada bir çivi vardı. Demek o çivi batmış.

13.04.2007
Sevgili kardeşim,
bu akşam babanem, dedem, kardeşim iksaniye yengemgile gittiler. Biz bu arada çok sevindik. Çünkü 'Acemi Cadı ' yı izleyecektik. Tam zamanın da açtık televizyonu. Film başladığında yayıldım kanepenin üzerine. Ayşegül'ün hastalandığına çok üzüldüm. Ama yine Ayşegül'ün ve Selim'in kazanacağını biliyordum. Yatakları serdik. Sevgi, ( günlüğünün adı sevgi) öğretmenimiz bana kızdığında sinirleniyorum.

vefasızlık ne demektir?

2007-04-17T20:19:00.000+03:00

bir zamanlar aile büyükleri, kabul etmiyordu kendi öz yeğenlerini. öyle ki biraz başarı gösterseler amcaları tarafından kıskanılırlardı. hiç bir zaman ne babaları tarafından, ne de aile büyükleri tarafından hak ettikleri ilgiyi göremediler. babaları kendi zevklerinin peşindeydi. uzaktan çocuklarını severdi. kolay olduğu için olsa gerek. hiç sorumluluk taşımadan, sevmek en kolaydır sanırım. kendi başlarına büyüdüler. belki farklı bir ailede büyümüş olsalardı, şimdi daha iyi bir yerlerde olacaklardı. tüm bunlara rağmen çocuklar babalarını uzaktan da olsa çok sevdiler.
anneleri, çocuklarının her zaman baba tarafına yakın olmalarını isterdi. bunun için bazen kendi kardeşlerine bile surat yapmaktan geri kalmazdı. niyetini belli ederdi. buna rağmen, ne annenin çocukları ne de annenin kardeşleri, sıkı bir ilişki kurmaktan geri durmadılar.
velhasıl, şimdi çocukların babaları ani bir tansiyon yükselmesi sonucu önce ağır bir hastalık geçirdi. hastanede uzun süre yattı. bu sıralarda tüm kardeşler yaşlı anneleriyle (hasta olmasına rağmen) başka bir memlekette yatan hasta babayı ziyaret ettiler, endişelendiler. çocukların yanında oldular.
uzun bir süre hasta yatan baba, kendi durumuna dayanamayıp, vefat eder.
vefat ettiği yer kendi memleketidir. çocukları hemen yanına koşar, fakat, kardeşler uzaktadır. çocukların yanına gitmeleri çok zordur. çünkü bürokratik işlerle uğraşmaktadırlar. izin almaları için, adamlarının olması gerekmektedir. gene de uğraşırlar. kendilerini çaresiz ve yalnız hissederler. hatta bir üstlerinin izin vermesi için hafiften ağlarlar ve küçük düşerler. çünkü çocukların yanında olmak isterler. hatta birtane kardeş, annesine ağlayarak gelemeyeceğini söyler. büyükanne buna rağmen çok kızar, çocuğunu anlamaz., azarlar.
söylediğim gibi, çocuklar çok üzgündür. kardeşlerin neden gelmediğini anlamak istemezler. çünkü baba tarafı nihayet onlara kucak açmıştır. çocuklarla birlikte ağlamışlardır. çünkü ölen kişi kendi kardeşleridir.
çocuklara para da verirler. baba tarafı daha önce, çocuklar küçükken yapmaları gerekenleri şu anki duygu yoğunluğuyla yapmaya başlarlar.
çocuklar çok mutludurlar. artık onların amcaları, halaları var. yeni bir aile olmuşlardır.
ezelden beri her halukarda yanlarında olan kardeşler bu sefer yanlarında olamamışlardır. sınıfta kalmışlardır.
öyle ise çocuklar, kardeşleri hoop atmalı, bir daha yüzlerine bakmamalı, asla asla aramamalı ve yüzlerine tükürülmeli. tu kaka olmalıdırlar. çünkü bir defa olsa da çocukların yanlarında değildiler. çocukların yanında şimdi çünkü yeni amcalar, halalar vardır; o halde amcaları sevelim, o pis iğrenç insancık olan kardeşleri silelim!

Sonuç olarak vefa sadece İstanbul'da bir semt adıymış gerçekten...

paralarımı brody'me yedirmeye devam ediyorum...

2007-04-12T22:39:00.000+03:00

okuldan saat 15:45'te ancak çıkabiliyorum.
dün müfettişlerin isteği üzerine, okulumun mührüyle ilgili bir evrakın akibetini araştırmak üzere milli eğitim'e uğramam gerekti. brody'mi bir sürü arabanın arasında daracık yere park ettim. çok da güzel park ettim.
milli eğitim'deki işim 10 dakika falan sürdü.
brody'nin yanına geldim. sevgiyle ve buğulu gözlerle kapıyı açmaya çalışırken, ön camda sarı renkli bir kağıt gördüm. 'acaba nedir?' dedim kendi kendime. kağıdı incelerken rakamlar gözüme çarpıyordu. idrak sürecim ağır gidiyordu ki iki basamağı birleştirdim. üzerinde 51 ytl yazıyordu. o an kafamı kaldırdım. çevreme koyu bir sessizlik hakim olmuştu. kulaklarım uğulduyordu. fakat bu durum, karşıda sırıtıp duran esnafı görmemi engellemedi.
daha önce duran arabaların hepsi gitmişti. üç araba kalmıştık: brody'm, bi wolkswagen ve bi polo ve trafik polisi.

kayıp zamanlar

2007-04-09T22:02:00.000+03:00

hafta sonu ankara'da idim. yani eyleme katıldım. ek ders yönetmeliğine ve diğer uygulamalara karşı çıktık. lakin, her şey saçma geldi.
bir de dilek'in müfettiş yardımcılığı sınavı vardı. biz de beNHayattayken'de kaldık. ve herkes için hayatın ne kadar zor olduğunu gördük.
kısacası; çorum zor, hatay zor, ankara zor.
eylemden çıktık.
güneşten beynim sulanmıştı. önümü zor görüyordum. çünkü güneşli havalarda gözlerimi açmakta zorlanırım. şakaklarım ve alın tarafım çok ağrır. rivayete göre bu belirtiler sinüzit'in işaretleri imiş.
velhasıl,eylemden sonra ben ve dilek sakarya girişinde bir kafeterya'da oturduk. sokak kenarındaki kafeler her zaman hoşuma gitmiştir. tembel gözlerle caddede akan insanları farkında olmadan incelerim. defile gibi nerdeyse; yürüyen herkesin sorunsuz olduklarını düşünür hafiften de kıskanırım. hepsi de nerdeyse kusursuzdur.
oturduğum yerde, güneş ışınlarının rahatsız edici etkilerinden kurtulmanın rahatlığını yaşarken ve dilek bir şeyler anlatırken, gözüm, birden gözlüklü birine takıldı. yavaş yavaş yürüyordu. elinde başka birinin eli vardı. gözlüklü arkadaş sakince bir şeyler anlatıyordu. yanındaki hanımefendi de dikkatle dinliyordu.
sandalyemde hafiften kıpırdandım. tembel gözlerle takip ettim kendilerini. iyice ilerlemişlerdi. oturduğumuz yer arkalarına düşmüştü. benim gözlerim hala onları takip ediyordu. acaba beni farketmişler miydi? çünkü görünür yerde oturuyordum.
'nerdeydim, kiminleydim, kiminle, nerde olacağım, geçmişe kaç fotoğraf ekleyeceğim' gibi düşünceler beni hüzünlendirdi. yıllar süren birlikteliğim olmuştu o insanlarla. şimdi hiç bir ilişkimiz yok. bir zamanlar birlikte güldüğüm, üzüldüğüm, heyecanlandığım kişiler bir film şeridi gibi kayıp önümden geçiyorlar.
şimdi, her zaman yanımda olacağını düşündüğüm insanlar, onlar da bir film karesine mi dönüşecek?

uzun zaman

2007-04-03T20:52:00.000+03:00

uzun zamandır hastayım, yorgunum ve de üzgünüm.
yani halet-i ruhiyem hiç iyi değil.
geçenlerde hatay'a gitmek istedim. fakat bir türlü izin alamadım. çünkü okulda tek öğretmenim bir de müdür yetkiliyim. dükkanımı kapatmam gerekiyordu velhasıl olmadı işte.
içimden bir şey yazmak gelmiyor, görüşmek üzere.